“มายืนทำอะไรตรงนี้” คุณหมอเดินมาหยุดตรงหน้าของคนที่ยืนหลบอยู่ตรงต้นเสาใหญ่
“เปล่าค่ะ” อาอี้เม้มริมฝีปาก ไม่คิดว่าคุณหมอจะเห็น
“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“อี้มาช่วยเฮียทำงานค่ะ”
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ดูเธอจะร้อนตัวเหลือเกินนะ”
“...”
“จากอาการของเธอฉันก็เดาออก เป็นยังไงเขาชัดเจนกับเธอแบบที่ชัดเจนกับฉันหรือเปล่า”
“...”
“ต่อให้เธอไม่พูดสีหน้าเธอตอนนี้ก็ฟ้องชัดมาก ฉันขอพูดเผื่อว่าเธอจะตาสว่างนะ อะไรที่มีค่าคนก็มักจะเห็นค่า อะไรที่มันง่าย คนก็เห็นค่ายากหน่อยนะ อย่างมากก็เป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อ ของเล่นแก้อยาก ไม่มีทางเป็นได้มากกว่านั้น ถ้าเธอฉลาดก็ควรเดินไปทางที่เป็นของเธอ อย่าพยายามฝืนปีนขึ้นที่สูงทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามีแรงแค่ไหน”
“...”
“ที่ฉันพูด เพราะไม่อยากให้เธอเสียเวลาชีวิตกับคนที่เขาไม่ได้เลือกเธอ หรือเธออยากอยู่แบบนี้เหรอ เป็นแบบนี้ เป็นของเล่น เป็นตุ๊กตายางไปเรื่อย ๆ ถ้าจะอ
