“ทำเหี้ยอะไรอยู่เปิดช้าฉิบหาย” การินโวยวายทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน
“หลับ” เขาตอบพลางเดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตู
“หลับในห้องทำงาน?” ถึงจะสงสัยแต่ก็ยังเดินตามเพื่อนลงมาที่ชั้นล่าง
“กูจะนอนที่ไหนมันแปลกอะไร แล้วนี่มึงมาทำไมไม่โทรเข้ามาก่อน เกิดกูไม่อยู่บ้านทำไง”
“โทรมาไม่ติดจะให้กูนั่งสมาธิถามมึงเหรอครับไอ้เฮียหิน”
“อ่อ กูปิดเครื่อง” เขากดปิดหลังจากที่รับสายนั้น “มึงมีเรื่องด่วนเหรอถึงได้มา”
การินนั่งที่โซฟาของห้องรับแขก ศิวดลก็เช่นกัน เขารู้เลยว่าถ้าพูดออกไปต้องมีเคืองบ้าง แต่ก็ต้องคงต้องพูด “มึงรู้ใช่ไหมว่าเลขาคนล่าสุดของพ่อมึงเคยเป็นเด็กเก่ากู”
“อืม” ไอ้กานต์เปิดมาขนาดนี้มีเหรอที่เขาจะไม่รู้ว่ามันมาด้วยเรื่องอะไร
“เลขาโทรเข้ามาให้กูมาช่วยพูดกับมึงหน่อย”
“ไม่เกี่ยวอะไรกับกู”
“ไอ้หิน”
“กูกับเขาตัดขาดกันไปแล้ว กูไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรทั้งนั้น...”
“แต่เขาเป็นพ่อมึง บริษัทเขาก็สร้าง
