สองวันต่อมาเฮียหินกลับมาบ้านด้วยสภาพเหนื่อยล้า บ้านช่องเงียบกริบ ไร้วี่แววเมียเด็กที่ชอบออกมายืนยิ้มรอต้อนรับ นี่คงยังคิดไม่ได้ถึงได้งี่เง่าไม่หาย ช่างเถอะผ่านมาหลายวันแล้ว เรื่องที่บริษัทก็ดีขึ้นเยอะ พ่อเขาก็อาการดีขึ้น ตอนนี้ก็คิดถึงเธอมาก ๆ เขายอมเธอแล้วกัน “อาอี้ อยู่ไหนคะ วันนี้ทำอะไรกิน เฮียขอโทษนะคะที่ลากยาวขนาดนี้ เฮียคิดถึงหนูมาก ๆ แต่งานมันวุ่นวายจริง ๆ ไม่เวลาโทรหาเลย”
“…” เงียบไร้เสียงตอบรับ เดินมาที่ห้องครัวไม่มีทั้งคนและอาหาร
เขาจึงเดินมาที่ห้องของคุณนายสมควร ด้วยคิดว่าเวลาแบบนี้อาอี้มางีบหลับอยู่ที่นี่ “มาหลับที่นี่…”
เส้นเสียงขาดหายเมื่อเปิดประตูเข้ามามีเพียงคุณนายนอนที่โซฟา ไม่มีอาอี้ที่ชอบนอนเหยียดบนโซฟาตัวยาวเหมือนวันวาน หัวใจเริ่มหน่วงหนึบ ความรู้สึกบางอย่างปลุกสัญชาตญาณความกลัวให้ตื่นตัว สองเท้ารีบเร่งไปที่ห้องนอนของตน หวังไว้ว่าคงจะเห็นร่างแบบบางนอนหลับพริ้มอยู่บนเ
