ต่อมา
ที่ลานกว้างด้านหน้า แสงไฟวูบวาบจากรถตำรวจและรถพยาบาลสาดส่องไปทั่วบริเวณเจษและทีมบอดี้การ์ดกำลังเคลียร์พื้นที่และคุมตัวลูกน้องของวิกรมที่รอดชีวิตขึ้นรถ
“สิบทิศ ลูกแม่”
เสียงตะโกนเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น ร่างระหงวิ่งฝ่าวงล้อมของการ์ดเข้ามา
ผมเผ้าเปียกปอน ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา เธอไม่สนใจคำสั่งห้ามของใครทั้งนั้น วิ่งถลาเข้ามาหาพ่อและลูกด้วยความดีใจสุดขีด
“รัก...” สิบทิศยิ้มกว้าง เร่งฝีเท้า
ทว่า... ในจังหวะที่ความสุขกำลังจะเอื้อมถึงกันนั้น มัจจุราชที่ยังไม่ยอมรามือก็แผลงฤทธิ์ขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
วิกรมที่นอนจมกองเลือดอยู่บริเวณประตูโกดัง อาศัยจังหวะที่ทุกคนเผลอไผลไปกับความโล่งใจ
รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายหยิบปืนพกที่ตกอยู่ข้างตัวขึ้นมา ด้วยดวงตาที่มืดบอดไปด้วยความเคียดแค้น
มันเล็งปากกระบอกปืนไปที่แผ่นหลังเล็ก ๆ ของเด็กชายในอ้อมแขนเจษ
“ตายซะเถอะ ไอ้พวกนรก!”
เสียงตะโกนแหบพร่าของว
