เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นคอนกรีตดังก้องกังวานไปทั่วลานจอดรถชั้นวีไอพีของภัตตาคารหรูริมแม่น้ำ
ในยามดึกบรรยากาศสงัดเงียบเชียบจนน่าวังเวง มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวซีดอยู่บางจุด ส่งเสียงครางหึ่ง ๆ ราวกับแมลงตัวใหญ่
น้ำอุ่นเดินกอดอกนำหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ออกมาที่รถด้วยใบหน้าบึ้งตึง หลังจากที่ถูกเขาบังคับกึ่งลากกึ่งจูงให้มาทานมื้อค่ำด้วยกันสองต่อสอง
โดยอ้างว่าเป็นการประชุมนอกรอบเรื่องลูก
“เดินช้า ๆ หน่อยสิ จะรีบไปไหน กลัวผัวตามทันหรือไง?”
เสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกล้อดังมาจากด้านหลัง สิบทิศเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามมาอย่างสบายอารมณ์
ใบหน้าหล่อเหลาที่ต้องแสงไฟสลัวดูมีเสน่ห์ร้ายกาจ มุมปากหยักยกยิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางแง่งอนของหญิงสาว
“ฉันง่วง อยากรีบกลับไปหาลูก” น้ำอุ่นตอบโดยไม่หันมามอง มือเรียวกดรีโมตปลดล็อกรถเบนซ์สีขาวของเธอ
“เดี๋ยว...” สิบทิศเร่งฝีเท้าเข้ามายืนขวางประตูรถฝั่งคนขับไว้ เขา
