ไม่มีใครรออยู่ที่เดิม

หญิงสาวกลับไปที่สำนักงานเก็บของส่วนตัวเงียบๆ แล้วออกมาโดยที่ไม่บอกและไม่ลาใคร เพราะไม่อยากให้ใครตกใจกับสภาพหน้าตาตัวเอง จากนั้นกรรณิการ์กลับไปที่บ้านพักซึ่งอธิปยังไม่ได้กลับมาตามที่เธอคิดไว้ เธอจึงเก็บของใช้และเสื้อผ้าบางส่วนใส่กระเป๋าแบบล้อลากหนึ่งใบ เน้นที่เอกสารสำคัญทางราชการและวุฒิการศึกษาเท่านั้นที่เอาไปจนหมดไม่เหลืออะไรไว้ กรรณิการ์เรียกรถรับจ้างจากแอพพลิเคชั่นไปส่งที่สนามบิน เมื่อไปถึงเธอก็เคว้งเพราะไม่รู้จะไปไหน ไม่เคยรู้เลยว่าทันทีที่ก้าวออกจากร่มเงาของตระกูลปู่ภาคย์จะทำให้รู้สึกเหมือนว่าไม่มีทางไปขนาดนี้ ‘ถ้าจัดการเรื่องอะไรทางโน้นเรียบร้อยแล้ว กรรณมาอยู่กับพี่ที่นี่ไหม อย่าลืมนะว่าเรามีบ้านที่นี่บ้านของเราเอง’ คำพูดของปรรณนภัสแว่วขึ้นมา กรรณิการ์ปาดน้ำตาแล้วตรงไปหาเที่ยวบินที่จะพาเธอไปเชียงใหม่ทันที ลาก่อนนะคะคุณปู่คุณย่า หนูขอโทษที่ไม่รักษาสัญญา เธอพร่ำคำนั้นในใจในอีกสองช