“คุณพ่อของหนูมาแล้วค่ะ” กรรณิการ์บอกลูก เด็กหญิงมองตาแป๋วมองแม่สลับกับผู้ชายที่แม่บอกว่าเขาชื่อคุณพ่อ
“ลุงเป็นพ่อของหนูเหรอคะ” น้องกิฟถามคนที่เดินมาทรุดตัวลงนั่งบนส้นเท้าเพื่อให้ความสูงเสมอกันพอจะมองหน้ากันได้ถนัด
“ค่ะลูก พ่อเป็นพ่อของหนูเอง” ในจังหวะที่อธิปรู้สึกซาบซึ้งใจกำลังอยากจะรั้งร่างเล็กๆ มากอดแต่แม่หนูน้อยก็ช็อตฟิลเขาด้วยการถามว่า
“แล้วคุณพ่อมีไว้ทำไมคะ”
สาวน้อยวัยสี่ขวบเคยเห็นว่าเพื่อนที่โรงเรียนมีคุณพ่อมารับ แต่นั่นแม่ของเธอก็ทำได้อยู่แล้ว จึงคิดไม่ออกว่าคุณพ่อมีไว้ทำไมอีก อีกอย่างคือโรงเรียนนานาชาติที่เรียนอยู่ ไม่เคยจัดกิจกรรมวันพ่อแบบให้พ่อมานั่งเรียงแถวให้ลูกไหว้ด้วย เธอเลยไม่เคยรู้สึกขาดอะไร
กรรณิการ์หัวเราะส่วนอธิปทำหน้าเหวอไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน เห็นไหมพอถูกถามเขาเองก็ตอบลูกไม่ได้ ว่าพ่อมีไว้ทำไม จำเป็นอะไรกับชีวิตลูก
“เอ่อ พ่อก็เป็นส่วนนึงของครอบครัวไงคะลูก
