เริ่มต้นงานใหม่

​ กรรณิการ์ย้ายมาอยู่ที่ระนองนับตั้งแต่วันนั้น ทว่าเธอก็ไม่ได้ต้องปรับตัวอะไรมากมาย เพราะคนทำงานทั้งสองบ้านล้วนสนิทคุ้นเคยกันอยู่แล้ว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ อธิปเองก็มีงานค่อนข้างเยอะแม้จะอยู่บ้านเดียวกัน แต่ก็มีเวลาคุยกันน้อยมากไม่เหมือนช่วงแรกที่อยู่กระบี่ กรรณิการ์เริ่มเข้าทำงานเป็นผู้ช่วยของคงเขต ซึ่งชายหนุ่มคนดังกล่าวถือเป็นคนสนิทที่สุดของอธิป เพราะเป็นทั้งเพื่อนที่โตมาด้วยกันและเป็นผู้ช่วยกึ่งเลขานุการของอธิป โดยที่พ่วงอีกตำแหน่งคือเป็นคนรักของอธิชาหรือต้นข้าว พี่สาวฝาแฝดของอธิปด้วย “น้องกรรณวันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้างครับ” คงเขตเดินเข้าสำนักงานในช่วงบ่าย ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากเกาะพยามพร้อมกับอธิป หลังจากที่ไปดูหน้างานที่นั่นมาสองวัน “อ๋อ ก็โอเคดีค่ะ ยังไม่มีปัญหาอะไร” เพราะไม่มีอะไรให้ทำต่างหาก หญิงสาวคิดในใจ ในช่วงที่ทั้งคงเขตและอธิปไม่อยู่ที่สำนักงานและเธอก็ยังไม่มีหน้าที่ประจำของตัวเอง จึงทำได้เพียงการอ่านเอกสารงานต่างๆ ที่เกี่ยวกับบริษัทและหน้าที่ของเธอ “ดีแล้ว เดี๋ยวอีกสักพักคุณต้นกล้าจะเข้ามา เดี๋ยวกรรณเข้าประชุมด้วยนะในห้องทำงานเขาน่ะล่ะ” คงเขตแจ้งต่อ “คะ ประชุมเหรอคะ” กรรณิการ์เตรียมตัว ดีใจจะได้มีอะไรทำเสียที “ยังไม่ต้องตื่นเต้น คุณต้นกล้าน่าจะอยากประชุมบรีฟงานของพี่กับกรรณให้ชัดเจนน่ะ” คงเขตหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของอีกฝ่าย เด็กจบใหม่มักจะมีไฟในการทำงานสูงแบบนี้เสมอ เขานึกเอ็นดูว่าแม้เธอจะเป็นเด็กจบนอก เคยถูกคุณศิตาประคบประหงมมาอย่างดีแต่ก็ไม่มีท่าทางเป็นเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจ เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามาพร้อมกับร่างสูงที่ปรากฏตัวขึ้น อธิปมองลูกน้องทั้งสองคนแล้วพยักหน้าให้ “คุยอะไรกัน” “ผมกำลังบอกน้องกรรณให้เตรียมตัวเข้าประชุมตามที่คุณต้นกล้าสั่งน่ะ” แม้ว่าจะสนิทสนมกัน แต่ในที่ทำงานคงเขตจะเรียกชายหนุ่มด้วยคำว่าคุณเสมอ “กรรณไปชงกาแฟให้พี่ทีครับ เสร็จแล้วยกเข้ามาพร้อมกับคุยงานกันได้เลย” “ได้ค่ะ แล้วจะรับของว่างด้วยไหมคะพี่กล้า” กรรณิการ์ถามจากแม่บ้านมาแล้วว่าอธิปดื่มกาแฟรสชาติแบบไหน “จัดมาก็ได้ วันนี้มีอะไร” อธิปถาม “มีคุกกี้ธัญพืชไร้แป้งค่ะกับกะหรี่ปั๊บไส้ไก่” อธิปพยักหน้า “กรรณจัดมาแล้วกัน” สิบห้านาทีต่อมาหญิงสาวประคองถาดเข้าไปในห้องทำงานของอธิป แต่พบว่าคงเขตไม่ได้อยู่ด้วยแล้วมีเพียงเจ้าของห้องนั่งตามลำพัง “นั่งสิกรรณ พี่จะคุยเรื่องงานของเราพอดี” อธิปเพิ่งว่างจากเรื่องที่เกาะพยาม หลังจากที่เขาพาเธอมาที่ระนองก็งานยุ่งจนแทบไม่ได้ใส่ว่าเด็กในปกครองเป็นอย่างไร “ไม่รอพี่เขตเหรอคะ” กรรณิการ์ถามอย่างแปลกใจ ก็คงเขตบอกว่าจะประชุมกันสามคน “มันมีธุระด่วนน่ะ พี่เลยให้กลับไปแล้ว” ชายหนุ่มยกกาแฟขึ้นจิบ ค่อนข้างพอใจที่กรรณิการ์ชงได้รสตามที่เขาชอบไม่ผิดเพี้ยน “เรื่องงานของกรรณ พี่จะบอกว่าตอนแรกพี่รับเรามาช่วยงานเอกสารของนายเขตที่ออฟฟิศ” จะว่าไปตอนแรกเขาไม่ได้หวังอะไรกับการทำงานของกรรณิการ์ด้วยซ้ำ เพราะคิดแค่ว่าให้เธออยู่ใกล้ตัว เพื่อจะได้ดูแลง่าย และดูพฤติกรรมง่ายว่าคนที่ปู่ย่าเอ็นดูเหมือนหลานจริงๆ นั้นเป็นคนอย่างไร “ค่ะ แล้ว...” “แต่ว่าอีกไม่นาน นายเขตจะต้องย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ กับต้นข้าว พี่เลยคิดว่ากรรณน่าจะต้องฝึกมาเป็นผู้ช่วยพี่แทนนายเขตจริงจังแล้วล่ะ” เพราะว่าคงเขตกับต้นข้าว หรือ อธิชา ฝาแฝดของเขามีโครงการจะแต่งงานกันในอีกไม่นาน และดูท่าทางพี่สาวของตัวเองก็ไม่มีโครงการจะมาอยู่ที่ระนองหรือกระบี่ เพราะว่าเธอต้องไปดูแลงานของมารดาคืองานโรงแรมในเครือฉัตรอรุณ อธิปเองก็ได้รับหุ้นโรงแรมตามสัดส่วนของตนจากอรุณีมาลา แต่ตัวเขาไม่มีตำแหน่งบริหารในนั้น ในแต่ละปีการเข้าไปที่นั่นจึงเป็นเพียงเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้นปีละไม่กี่ครั้งและเข้าประชุมใหญ่สามัญประจำปี นอกนั้นก็อาจจะเข้าพักในฐานะแขกทั่วๆ ไป “ให้กรรณทำแทนพี่เขตทั้งหมดเลยเหรอคะพี่กล้า” กรรณิการ์ปิดสมุดที่เตรียมจดลง ดูท่าทางวันนี้เธอคงไม่มีอะไรที่เป็นดีเทลจนต้องจดลงสมุดบันทึก “ใช่ คิดว่าทำได้ไหม พี่ลืมถามเลยว่าเราเรียนจบอะไรมา” “ปริญญาตรีสาขาการท่องเที่ยวค่ะพี่กล้า” กรรณิการ์ตอบ สาขาที่เธอเรียนมาดูเหมือนว่าจะไม่เข้ากับงานของเขาเอาเสียเลย “กรรณว่ากรรณอาจจะเรียนจบในสาขาที่ไม่ตรงกับงานของพี่กล้า แต่กรรณจะพยายามนะคะ” “ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แล้วมีเรียนเกี่ยวกับการโรงแรมมาบ้างไหม” เขาถามต่อ “มีค่ะ เรียนเป็นวิชารองในสาขา มีหลายวิชาเลยเกี่ยวกับการโรงแรม” “ดี รู้งี้พี่พาเราไปเกาะพยามด้วยก็ดีหรอก เคยไปหรือยัง” เขานึกขึ้นได้ว่าที่ดินอีกผืนที่ปู่จะยกให้กรรณิการ์ก็อยู่ที่เกาะพยาม “เคยไปตอนเด็กๆ ค่ะพี่กล้า” เธอตอบตามตรง “งั้นเตรียมตัวไว้ งานของเราก็คืออยู่ทำงานที่นี่ คอยตรวจเอกสารที่ฝ่ายอื่นๆ จะส่งมาให้พี่เซ็น กรรณมีหน้าที่สกรีนอีกรอบถ้าสงสัยอะไรให้ถามพี่หรือเขต เขตมันยังอยู่สอนงานเราอีกประมาณเดือนนึงยังพอมีเวลา ส่วนงานข้างนอกเวลาพี่ไปไหนแล้วเราจะต้องไปด้วยไหม พี่จะบอกเป็นคราวๆ ไป” เอาม็อคอัพของรูปเล่มมาอวดค่ะ เรื่องนี้มีปกสวมนะคะ ​ ​ ​