“กรรณ ทำไมมานอนตรงนี้” อธิปกลับเข้าบ้านมาในเวลาเกือบสามทุ่ม ความที่เขาเจอผู้ใหญ่หลายคนซึ่งต่างคบหากันมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าทำให้หาจังหวะปลีกตัวออกมาไม่ได้จนเวลาล่วงเลยไปมากกว่าที่คิด
กรรณิการ์เอนตัวนอนหลับกับโซฟาในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะเตี้ยใกล้ๆ มีแก้วไวน์วางอยู่ มีไวน์เหลือติดอยู่นิดหน่อย ชายหนุ่มยกขวดไวน์ในถังน้ำแข็งขึ้นดูว่าพบมันพร่องไปเกือบครึ่งขวด
“เป็นเมรีขี้เมาตั้งแต่เมื่อไหร่เรา”
ชายหนุ่มส่ายศีรษะไปมาเขาเองก็ดื่มมาเช่นกันแต่ยังไม่ถึงกับเมา อธิปสำรวจโต๊ะอาหารที่มีจานสเต๊กวางอยู่ มีร่องรอยการรับประทานไปครึ่งเดียวกับมีสเต๊กอีกชุดที่ยังอยู่ในกล่อง กรรณิการ์คงสั่งมาเผื่อเขาจนชายหนุ่มรู้สึกผิดที่พาเธอมาแต่ก็ปล่อยให้อยู่คนเดียวยาวนานขนาดนี้ เขาเก็บจานชามที่ใช้แล้วไปล้างเก็บโต๊ะจนเรียบร้อยและเอาอาหารที่ยังไม่ได้กินใส่ตู้เย็นไว้ จากนั้นกลับมาดูคนเมาอีกรอบ
“กรรณ... ไปนอนบนห้อง” เขาเรียกแต่เธ
