บทที่ 34 ภูเขาน้ำแข็งในใจเธอ

หมับ! มือหนาจับหมับเข้าที่ข้อมือเล็กจนมิลินสะดุ้ง เฮือก! ด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะตื่นด้วยเหมือนกัน “จะไปไหน?” สกายเอ่ยถามขึ้นเขายังนอนไม่หลับเลยกระทั่งมิลินตื่นขึ้นมา เขาก็จะรอดูว่าหลังจากตื่นมาแล้วคนข้าง ๆ จะทำยังไง พรึบ! สกายเอื้อมมือไปกดสวิทซ์ไฟหัวเตียงแสงไฟสว่างจ้าขึ้น ”กายถามว่าจะไปไหน“ ”คือ เออ…ห้องน้ำนะเราจะไปห้องน้ำ“ มิลินโกหกน้ำขุ่น ๆ สกายยกยิ้มมุมปากคิดเหรอว่าเขาจะไม่รู้ว่าเธอจะหนีไปจากที่นี่ “กรี๊ด สกายปล่อยเลยนะ” มิลินกรีดร้องเสียงดังเมื่อเขาดึงเธอลงมานอนอีกครั้งร่างหนาคล่อมตัวเธอเอาไว้จนเธอจะขยับไปทางไหนก็ไม่ได้แขนแกร่งสองข้างกักขังเธอเอาไว้ “คิดว่ากายจะไม่รู้เหรอว่ามิลินจะหนี ฟอด!” สกายก้มลงไปหอมแก้มนวลอย่างแรงด้วยความหมั่นเขี้ยวจะโกหกก็ยังไม่เนียนเลย “จะหนีกายไปไหนอีก” ”ใครหนี?“ ”เมียไงหนีมาไกลถึงญี่ปุ่นนี่จะหนีไปอีกแล้วใช่ไหม“ ”ไม่ใช่เราไม่ใช่เมียสก