ประตูไม้ไผ่สไตล์ญี่ปุ่นถูกผลักเข้าไปอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ฉันจะกวาดสายตามองเข้าไปภายในห้อง เห็นว่าตอนนี้มีเพียงแค่น้าสาคนเดียวที่กำลังนั่งรอฉันอย่างใจจดใจจ่อ และยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ
“ดาว น้านึกว่าดาวจะไม่มาแล้ว”
เธอรีบดึงมือฉันขึ้นไปถือ พร้อมกับเชิญชวนให้นั่งลงอยู่ข้างกัน
“น้าสาพูดมาเถอะค่ะ ดาวจะได้รีบกลับ”
ฉันดึงเสียงให้ราบเรียบ พร้อมกับชักมือกลับอย่างไม่ไว้ใจ สิ่งที่เธอเคยทำกับฉันไว้ก่อนหน้านี้ฉันให้อภัยทุกอย่าง แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะสามารถลืมมันได้ลง
“ดาวยังโกรธน้าอยู่ใช่ไหม เรื่องที่น้าส่งดาวไปให้คุณนุทิน”
เธอเริ่มแสดงสีหน้าเศร้าสร้อย พร้อมกับขยับเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น
“น้าไม่ได้ตั้งใจจะพาดาวไปขายนะ”
“ไม่ได้ตั้งใจเหรอคะ?”
ฉันเลิกคิ้วถามพลางหัวเราะขำ ไม่นึกว่าเขาจะใช้คำแก้ตัวห่วย ๆ แบบนี้ วางแผนหลอกฉันไปขายตัว แต่ดันแก้ตัวว่าไม่ได้ตั้งใจ น่าตลกจริง ๆ
“ทุกอย่างมันบีบบังคับ
