การเริ่มต้นเดือนใหม่ของร้านเถียนเถียนไม่ได้มีสิ่งใดหวือหวามากนัก เถ้าแก่เนี้ยยังไม่ได้มีแผนที่จะเพิ่มสินค้าใหม่ในตอนนี้ ทว่าสิ่งที่เพิ่มเข้ามาใหม่กลับทำให้พนักงานทั้งสี่คนรู้สึกทึ่งในความร่ำรวยของเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อย
“เพิ่มโต๊ะเก้าอี้สองชุดเชียวหรือ?”
พ่อไม่ได้เป็นคนแรกที่ถามเช่นนี้ ตอนที่เธอแอบเอาออกมาจากในระบบหยวนห่าวอี้กลับมาจากไปซื้อของเมื่อเห็นเข้าก็ถามแบบนี้ไปแล้วรอบหนึ่ง และเธอยังคงยืนยันคำตอบเดิม
“ตอนแรกว่าจะเพิ่มสี่ชุดนะคะ แต่ว่า…ที่ไม่พอ”กล่าวจบใบหน้างดงามแสร้งทำทีคล้ายกำลังรู้สึกแสนเสียดาย
ทว่าเธอกลับคิดอย่างที่พูดออกไปจริง ๆ ไม่ได้ล้อเล่นเหมือนสีหน้า หากแผงของเธอกว้างกว่านี้อีกหน่อย คงวางโต๊ะเก้าอี้ได้ถึงสี่ชุดอย่างที่ตั้งใจ
หวังเป่าส่ายหัวให้กับเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยที่มักจะคิดการใหญ่เสมอ ร้านเราเป็นเพียงร้านน้ำเต้าหู้เล็ก ๆ เขาไม่เห็นว่าโต๊ะเก้าอี้พวกนี้จะจำเป็น
“พ่อคิดว่า
