หลายวันต่อมา
แม้จะเป็นเช้าในวันที่ฝนตกตอนเช้ามืดจนทำให้รถติดยาวเป็นกิโล แต่มิรินกำลังนั่งจิ้มคีย์บอร์ดทำหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหวานแต้มบนใบหน้า
ตอนนี้เธอกำลังมีความสุข ขนาดชุดทำงานวันนี้ยังเป็นสีชมพู เครื่องประดับที่มักจะไม่ใส่เพราะเกะกะและราคาแพงก็ถูกแกะออกมามิกซ์แอนด์แมตช์กับเสื้อผ้าอย่างสนุกสนาน
เธอเหมือนกลับเป็นสาวน้อยวัยใสอีกครั้ง หลังจากความรู้สึกว่ามีใครบางคนนั่งอยู่ในหัวใจห่างหายไปนาน
ครืด... ครืด...
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นเบาๆ เป็นจังหวะ ระหว่างที่หยิบมันขึ้นมาก็อดคิดว่าอยากกลับไปใส่สายคล้องชื่อคู่กันอย่างวันวานไม่ได้
‘Oslo’
ตอนนี้เธอเมมเบอร์เขาเอาไว้แล้ว แถมยังตั้งไว้เป็นปุ่มเลขหนึ่งเวลาโทรออกฉุกเฉิน
“สวัสดีค่ะ มิรินรับสายค่ะ” เสียงหวานกรอกลงไปรอฟังปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
เธออมยิ้มเบาๆ เมื่อเห็นว่าปลายสายกำลังหัวเราะออกมากับคำพูดคะขานั้น
(สวัสดีครับคุณมิริน ออกมารับความรักที่หน้า
