มิรินนั่งปาดน้ำตาบนตักแกร่งในห้องอาหารโดยมีคนป่วยคอยปลอบ แก้มนวลซบหน้าลงบนอกของเขาแล้วเอาแต่สะอึกสะอื้นพึมพำด้วยความเสียใจ
“ถ้าเธอทำตัวแบบนี้อีกเค้าจะทิ้งจริงๆ แล้วนะ”
“อย่าทิ้งเค้า” คนกลัวถูกทิ้งรีบกอดเอวเล็กเอาไว้ ใช้ริมฝีปากตนเองที่ยังร้อนรุ่มด้วยพิษไข้จูบลงบนแก้มอุ่นของอดีตแฟนสาวด้วยความรัก “จะไม่ทำตัวแบบนี้อีก”
“ฮื่อ~” มิรินยื่นริมฝีปากขึ้นไปจูบแก้มสากของอีกฝ่ายคืนเช่นเดียวกัน จากนั้นจึงรับทิชชูมาซับน้ำตาตนเอง
แต่แล้วดวงตากลมสวยก็เหลือบไปเห็นรอยเข็มน้ำเกลือมากมายบนหลังมือแกร่ง มันทิ่มเนื้อของเขาหลายจุดจนหลังมือเขียวช้ำ พลันน้ำตาที่เพิ่งสงบก็ไหลออกมาอีกระลอก
“ฮึก! ฮือ~”
“ธะ เธอร้องไห้ทำไมอีก อย่าร้อง...”
เสียงร้องไห้ของคนบนตักสร้างความปวดใจให้คนฟังมหาศาล ออสโลลูบเรือนผมปลอบโยนร่างน้อยด้วยความร้อนรน
“จะ เจ็บไหม เธอเจ็บหรือเปล่า” เธอยกมือข้างนั้นขึ้นมาจูบ จากนั้นจึงนำมาคลอเคลี
