ออสโลไม่ได้ขู่ เขาทำจริงจุกจริง เซ็กซ์ระหว่างเธอและเขากินเวลายาวนานตลอดทั้งคืน ใครลุกก่อนแพ้
และคนแพ้ย่อมถูกจับกิน
ผลลัพธ์ก็คือเช้านี้มิรินไม่ได้กลับบ้าน ต้องรับบทเป็นนางพยาบาลดูแลคนป่วยที่นั่งไอไม่หยุดตั้งแต่เช้า
“แคก! แคก! เธอ...เค้าหนาว” คนมีเจลลดไข้แปะหน้าผากออดอ้อนออกมาพร้อมกับครางหงิงๆ ในลำคอ
“กินข้าวจะได้กินยา” ข้าวต้มในมือถูกตักขึ้นจากถ้วย มิรินตั้งใจเป่ากระทั่งไอร้อนหายจึงจ่อที่ริมฝีปากให้คนป่วยกิน “เค็มไปไหม?”
“นิดไม่ได้ทำนี่...ซื้อมาจากไหน” เขาจำรสมือแม่บ้านคฤหาสน์ตนเองได้ ใบหน้าซีดเซียวของคนป่วยเบ้ปากบ่นอุบกับรสชาติไม่ได้เรื่อง “แม่ง...ขอให้ร้านมันเจ๊ง ห่วยแตก เค้าไม่กินแล้ว”
“เธอว่าอาหารฝีมือเค้าขนาดนี้เลยเหรอ!” ช้อนในมือวางเคร้งลงในชาม
“ตะ ตัวเองทำเหรอ”
“ใช่! ไม่อร่อยตรงไหน?” เธอตักข้าวต้มกลิ่นหอมเข้าปาก ก่อนจะทำหน้าแหยกลืนไม่ลงต้องรีบรับน้ำจากมือของเขามาดื่ม “ห่วย
