จากที่ตั้งใจว่าจะได้ดินเนอร์ดูท้องฟ้าเปลี่ยนสีจากกลางวันเข้าสู่กลางคืน กลับกลายเป็นว่าทั้งคู่มาถึงร้านอาหารในเวลาเกือบสามทุ่ม แต่นั่นไม่ได้ทำให้รสชาติของอาหารกร่อย เพราะความอร่อยไม่เกี่ยวกับเวลา มันสำคัญที่ว่ามากับใครมากกว่า
ที่นั่งซึ่งถูกจับจองเอาไว้คือพื้นที่โล่งด้านนอกริมระเบียงตึกสูง แม้จะมาไม่ทันมองแสงของดวงตะวันยามพลบค่ำ แต่ยังสามารถมองเห็นพระจันทร์เสี้ยวซึ่งกำลังโคจรขึ้นจนเกือบถึงเหนือศีรษะ สายลมที่พัดผ่านจุดที่ทั้งคู่นั่งก็เย็นกำลังดี
แต่ดีที่สุดในค่ำคืนนี้คงเป็นคนชวนมา...
ออสโลสารพัดจะเอาใจให้เธอไม่เบื่อ ชวนพูด ชวนคุยจนเรียกได้ว่าเป็นมิรินเสียเองที่คุยไม่ทันเขา แม้แต่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์สำหรับมื้อพิเศษ เขาก็เป็นคนเลือกมันมาให้เธอด้วยตัวเอง
“เค้าให้ชิม เธออย่าดื่มเยอะ” ออสโลเป็นฝ่ายดึงแก้วออกจากมือบางเสียเอง เมื่อเห็นว่ามิรินยกดื่มจนหมดและกำลังขอให้เขาเติมให้อีกครั้ง
“เค้า
