“ในห้องมีกล้อง!?”
มิรินตกใจรีบหันมองทั่วห้อง แต่กลับไม่เห็นอะไรที่พอจะเข้าเค้าคำว่ากล้องได้เลย หรือบางทีมาเฟียอาจมีกล้องจิ๋วแอบติดเอาไว้เพื่อไม่ให้ถูกจับได้
“เธอหลอกเค้าเหรอ? มันไม่มีกล้อง”
มิรินหันกลับไปจ้องหน้าเจ้าของห้องอีกครั้ง คราวนี้กลายเป็นว่าออสโลกำลังยืนอมยิ้มหัวเราะท่าทางของเธอเมื่อครู่
“แกล้งเหรอ? ออกไปเลยนะ มิรินจะแต่งตัว”
ของในมือถูกปาใส่คนตัวโตด้วยความหงุดหงิด ออสโลคว้ามันเอาไว้ในมือหมับ ก่อนทั้งคู่จะเบิกคิ้วมองสิ่งของในมือของเขา
จากนั้นออสโลก็หัวเราะเสียงดังออกมาอีกครั้ง ต่างจากอดีตแฟนสาวที่นั่งหน้าแดงด้วยความอับอาย
“เอาของเค้าคืนมาเลย...” เสียงหวานเอ่ยออกมาไม่เต็มเสียงเท่าไรนัก อายที่จะเรียกชื่อเจ้าสิ่งนั้น
“เธอโยนกางเกงในให้เค้าเองนะ”
“ไม่ได้ตั้งใจหรอก เอาคืนมาเลย” มือบางยื่นไปรอรับของไข้ส่วนตัวคืนจากมาเฟียหนุ่ม
แต่สิ่งที่เขาวางลงบนมือเธอคือมืออุ่นของตนเอ
