มิรินเริ่มเข้าทำงานในฐานะผู้ช่วยเลขานุการผู้บริหารในอีกสองสามวันถัดมา เจ้าของร่างบางถูกสายตาของพนักงานในออฟฟิศจับจ้องตั้งแต่เดินตามหลังคีรีซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของบิดามานั่งที่โต๊ะหน้าห้องผู้บริหาร
“ปกติผมไม่ค่อยได้ใช้โต๊ะอยู่แล้ว คุณหนูใช้ตามสบายนะคะ จะเอาของส่วนตัวมาวางทิ้งไว้ก็ได้” คำพูดกลายๆ ว่ายกโต๊ะให้ทำเอาคนตัวเล็กรีบประนมมือไหว้ขอบคุณ
“ขอบคุณค่ะอาคีรี อย่าเรียกว่าคุณหนูดีกว่านะคะ เดี๋ยวคนอื่นๆ จะพลอยเรียกตามไปด้วย” เธอไม่อยากถูกเรียกว่าคุณหนูทั้งในบ้านและนอกบ้าน
“ยินดีครับคุณมิริน” คีรีรับปากอย่างว่าง่าย และไม่ลืมจะกำชับงานแรกที่ขอให้เธอทำ “อีกครึ่งชั่วโมงเรามีนัดประชุมกับอเมทิสต์ฝากสรุปการประชุมให้นายด้วยนะครับ”
“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา” คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินไปหย่อนสะโพกนั่งหน้าห้องเพื่อเตรียมตัวเข้าประชุมครั้งแรก
นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ที่เธอต้องเข้าประชุ
