มิรินเดินลงจากบันไดด้วยความรีบเร่ง เธอหัวเสียและรู้สึกว่ากำลังถูกหลอกให้เสียเวลา แต่ก้าวลงได้ถึงแค่ชานพักบันได ออสโลก็พุ่งมาคว้าตัวเธอเอาไว้อีกครั้งทั้งที่ยังเปลือยท่อนบน
มันบ่งบอกว่าเขาเองก็รีบจนไม่ทันได้สวมเสื้อผ้าคืนด้วยซ้ำ
“อย่ามายุ่งกับเค้า!!”
“เธอหงุดหงิดแบบนี้ จะให้เค้าปล่อยกลับบ้านได้ไงล่ะ!”
ทั้งคู่ทะเลาะกันเสียงดังลั่นคฤหาสน์ บอดีการ์ดและแม่บ้านที่อยู่ชั้นล่างพากันทำหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบแยกย้ายจากตรงนั้น
ท่าทีของทั้งสองฝ่ายแทบไม่ต่างจากในรถวันนั้น จะต่างออกไปก็แค่มิรินที่ไม่มีอาการร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กๆ
“มิรินไม่ได้กลับมาเพื่อกลับไปอยู่วังวนแบบเดิมที่พี่เคยสร้าง” เธอในวัยยี่สิบสองรับรู้คุณค่าของตัวเองมากกว่าในวันวาน “ไม่อยากกลับไปอยู่อย่างระแวงแบบเดิมอีก ถ้าพี่ไม่มีคำอธิบายที่มันดีกว่าตอนนี้ ก็ให้มันจบอย่างเดิมน่ะดีแล้ว”
เธอกำมือเข้าหากันแน่น แน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ
