“เป็นแฟนกับพี่นะครับหนูเรน” เพลิงพศุตม์เอ่ยย้ำอีกครั้ง เขาไล้ปลายนิ้วเกลี่ยข้างแก้มใสอย่างรักใคร่เอ็นดู ในขณะที่หยาดลดาก็เริ่มจะไปไม่เป็นขึ้นทุกที
ก็จริงอยู่ว่าเธอรอเขาขอเป็นแฟนมานาน แต่ก็ไม่คิดว่าประโยคขอเป็นแฟนทื่อๆ ของเพลิงพศุตม์นั้นจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกมากมายขนาดนี้ มากจน...
เหมือนจะตกหลุมรักเขาครั้งที่ร้อยไม่มีผิด
“ว่าไง จะยอมเป็นแฟนกับพี่มั้ยครับ อยากเป็นแฟนกับคนแก่ๆ อย่างพี่หรือเปล่า”
หยาดลดาไม่ได้ตอบกลับ หากแต่คลี่ยิ้มอย่างเขินอายแล้วพยักหน้าหงึกๆ แทนคำตอบ
“งั้น...ตอนนี้เราก็เป็นแฟนกันแล้วนะ” ไม่พูดเปล่า หากแต่เลื่อนปลายจมูกเข้ามากดแก้มใสซ้ายขวาสลับกันไปมา
“อื้อ...พี่หยุดหอมแก้มเรนได้แล้ว ปล่อยเรนด้วยค่ะ อายคนอื่นเขา” หยาดลดาว่าแล้วก็ขืนตัวออกจากอ้อมกอดอบอุ่นเล็กน้อย เธอเหลือบตามองไปรอบๆ กาย โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครหันมาเห็นฉากสวีตหวานระหว่างเธอและเขา ซึ่งเพลิงพศุตม์ก็ยินยอม
