หยาดลดาถูกเพลิงพศุตม์ป้อนจูบจนสมองขาวโพลน ริมฝีปากสีระเรื่อเริ่มบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อย รวมถึงคาร์ดิแกนกับกระดุมเสื้อนักศึกษาสามเม็ดบนก็ถูกเขาปลดออกไปแล้วเช่นกัน
หญิงสาวเขินอายจนใบหน้าแดงซ่าน สองขาเรียวขยับถูไถเข้ากับหน้าท้องแกร่งที่แทรกอยู่กลางกาย เมื่อห้วงความกระสันเริ่มตีตื้นขึ้นมาทีละน้อย จนกระทั่ง...
ชั้นในด้านล่างเปียกฉ่ำ...จนแฉะ!!
“พะ...พี่เพลิง พะ...พอก่อนค่ะ”
หยาดลดาเอ่ยออกมาเสียงติดๆ ขัดๆ เธอผละริมฝีปากออกห่างจนหยาดน้ำลายไหลจนยืดเป็นเส้นยาว ใช้ฝ่ามือสั่นเทายันแผงอกกว้างเอาไว้เพื่อขอเวลาพักหายใจชั่วครู่
“ทำไมครับ หนูเรน...ไม่อยากให้พี่ทำเหรอ”
“มะ...ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ”
“แล้วทำไม”
“ระ...เรา...จะทำกันในนี้เหรอคะ” หยาดลดาเอ่ยถาม เธอกวาดสายตามองไปรอบกายที่เต็มไปด้วยกองเอกสาร อีกทั้งด้านหลังยังเป็นคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะของเพลิงพศุตม์ ดูจากพื้นที่อันน้อยนิดแล้วไม่น่าจะพอกับความต้
