หลังจากใช้เวลาประมาณชั่วโมงเศษๆ อาหารกลางวันมื้อนี้จบลงด้วยดี ทว่าเพลิงพศุตม์ก็ไม่ได้ทานจนอิ่มแปล้ เพราะแค่เงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นภัทรเขาก็กระเดือกข้าวลงคอต่อไปไม่ไหว แม้ว่าอาหารของป้าพรจะถูกปากมากก็เถอะ สุดท้ายข้าวในจานก็พร่องลงเพียงนิด ก่อนรีบขอตัวกลับทันทีที่บิดาทานอิ่ม
“จะรีบกลับไปไหนล่ะครับพี่ชาย” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยที่เพลิงพศุตม์ไม่อยากได้ยินดังไล่หลังมาติดๆ ระหว่างที่เขาเดินไปยังแอสตันมาร์ตินคันสวยที่จอดอยู่หน้าบ้าน
เขาส่ายหน้าเอือมระอา ไม่ได้หันกลับไปมองหรือให้ความสนใจ และตั้งท่าจะเดินต่อ ทว่าภัทรก็ยังไม่หยุด อีกฝ่ายรีบก้าวยาวๆ เข้ามาขวางหน้าเขาเอาไว้ ซ้ำร้ายยังกระตุกคิ้วท้าทายให้เขาหมั่นไส้เพิ่มอีกต่างหาก
“อะไรกันครับ พี่ไม่คิดจะทักทายน้องชายคนนี้หน่อยเหรอ ผมก็ทายาททัพดิษกรณ์เหมือนกันนะ”
“เกะกะ” เพลิงพศุตม์ปรายหางตามองพลางเอ่ยปากไล่
แทนที่ได้ยินแล้วภัทรจะรีบถอย กลับเดินหน้าเข้า
