ติญญานนท์สะดุ้งตื่นขึ้นช่วงรุ่งสาง ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมศีรษะของตัวเองอย่างทรมาน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เข้ากรอกมันเข้าไปในร่างกาย เมื่อช่วงหัวค่ำนั้น ทำให้เขาแทบจะทรงตัวลุกขึ้นยืนไม่ไหว
สายตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองไปทั่วบริเวณห้องที่แสนจะคุ้นตา แสงจากดวงอาทิตย์ที่เริ่มแตะขอบฟ้าทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าที่นี่ที่ไหน ชายหนุ่มสะบัดศีรษะของตนเองแรง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
เขาจำได้ว่า... หลังจากที่เขาขับรถมาส่งบทมากรที่นี่ แล้วเขาก็ขับรถไปเรื่อยเปื่อยและไปกินเหล้าที่ผับแห่งหนึ่งในตัวเมือง ไม่ได้กลับกรุงเทพฯ อย่างที่เขาตั้งใจไว้แต่แรก เขาจำได้ลาง ๆ ว่าพบกับเมธาพัฒน์และจากนั้นเกิดอะไรขึ้น และเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เขาจำไม่ได้จริง ๆ
ชายหนุ่มค่อย ๆ ก้าวเดินจากไปอย่างแผ่วเบา แต่ก่อนที่เขาจะเดินจากไป สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งที่นอนหลับใหลอยู่บนโซฟาตัวที่อยู่
