ติญญานนท์ก้าวออกมาจากหลังชั้นวางหนังสือขนาดใหญ่ภายในห้องสมุดประจำคฤหาสน์อิ่มรัก ดวงตาคมกล้าดุจพญาเหยี่ยวของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเกลียดชัง กรามแข็งแรงของเขาขบกันจนนูนเป็นสันอย่างน่ากลัว ฝ่ามือหนาใหญ่ทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น แน่นเสียจนมันแทบจะระเบิดออกมา
เรื่องราวทุกอย่างที่ได้รับรู้โดยบังเอิญ ทำให้เขาแทบอยากจะฉีกเนื้อคนให้ออกมาเป็นชิ้น ความเห็นแก่ตัว การเอาเปรียบผู้ที่อ่อนแอกว่ามันเป็นเรื่องที่เขาเกลียดที่สุด และคุณอาของเขาก็ทำ
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแรง ๆ ด้วยโทสะร้าย ก่อนจะตามด้วยคำสบถหยาบคายที่พ่นผ่านริมฝีปากได้รูปสีเข้มบางเฉียบของเขา เมื่อนึกถึงความงี่เง่า เจ้าน้ำตาของบทมากร
“ยายปัญญาอ่อนเอ๊ย! จะโง่เง่าทำตามใจคนอื่นทำไมนักหนา หรือว่าฉันไม่มีค่าพอสำหรับเธอเลยหรือไง”ความแค้นเคืองจู่โจมไม่ยั้ง มันกระแทกกระทั้นเข้าใส่หัวใจของเขาอย่างรุนแรง ความรู้สึกลึกซึ้งที่มีต่อบทมากรเริ่
