ตั้งแต่วันนั้นติญญานนท์ก็มาอาศัยอยู่ที่บ้านของบทมากรอย่างเต็มตัว แต่พวกเขาทั้งสองคนยังไม่ได้นอนห้องเดียวกันอย่างที่อุทุมพรต้องการ พอตกกลางคืนชายหนุ่มจะหอบผ้าห่มพร้อมกับหมอนใบใหญ่ออกมานอนที่โซฟาในห้องรับแขกทุกคืน ซึ่งก็ได้สร้างความขัดเคืองใจให้กับอุทุมพรเป็นอย่างมาก เพราะสถานการณ์อย่างนี้มันทำให้การแก้แค้นของหล่อนต้องยืดเยื้อออกไปอีก ซึ่งหล่อนทนไม่ได้แน่นอน เห็นทีหล่อนต้องยื่นมือเข้าไปจัดการเองซะแล้ว
“นังกอบัว มานี่ซิ”
อุทุมพรหยุดยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว เมื่อเห็นบุตรสาวกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเย็น ช่วงนี้หล่อนรู้สึกว่าบทมากรมีความสุขเกินไปแล้ว หล่อนทนไม่ได้หรอก ทนที่จะเห็นสายเลือดของวรารงษ์รักษ์มีความสุขไม่ได้ ทนไม่ได้แน่ ๆ
“แม่มีอะไรหรือคะ”
บทมากรละมือจากการหันผักคะน้า ก่อนจะหันกลับมาหามารดาที่ส่งเสียงเรียกอยู่ด้านหลัง พลางส่งยิ้มให้มารดาอย่างอารมณ์ดี
“นายนั่นไปไหนซะล่ะ และทำไมแกไม่
