คุณหญิงศรีสุดามองตามหลังหลานชายและบทมากรที่วิ่งหายออกจากห้องไปอย่างเจ็บปวด หล่อนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งที่อุทุมพรพูดเป็นเรื่องจริง แต่... หล่อนจะปฏิเสธมันได้อย่างไรกันเล่า... ในเมื่อหลักฐานที่ได้เห็นมันทำให้หล่อนไม่มีทางปฏิเสธได้
“เป็นไงคุณหญิงพูดไม่ออกเลยใช่ไหม”
อุทุมพรเดินเข้ามาหาคุณหญิงศรีสุดาที่ยืนนิ่งราวกับหุ่น หล่อนเห็นดวงตาของหญิงชราเบิกกว้าง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด อุทุมพรอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“นี่คือสิ่งตอบแทนที่คุณหญิงทำไว้กับฉัน พี่น้องสมสู่กัน รู้ไปถึงไหนอายเข้าไปถึงนั้น คราวนี้แหละไอ้ตระกูลผู้ดีของแกก็จะพังพินาศ แต่ที่มันพังก็เพราะแกจำไว้นะอีแก่” อุทุมพรผลักคุณหญิงศรีสุดาจนร่างแก่ชรานั้นล้มลงบนพื้นอย่างแรงด้วยโทสะร้าย
“แกมันสารเลว แกทำร้ายเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ได้ยังไง”
คุณหญิงคร่ำครวญอยู่กับพื้นห้อง ร่างแก่เฒ่าลุกไม่ขึ้นเนื่องจากกระแทกกับพื้นห้องอย่างแรง หล่อนเจ็บ
