แค้นที่ 29
จำยอม-จำทน
"กลับมาแล้วครับ..."
ปลายเสียงของศิลาที่หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้ามาขาดหายไปชั่วขณะเมื่อสายตามองไปยังภาพตรงหน้า ของสดและของใช้อื่นๆ จากการที่เขาเพิ่งกลับมาจากจ่ายตลาด สองขายาวๆ ก้าวตรงไปยังเจ้ามาร์กี้ที่นอนแทบเท้าเจ้าของมันอย่างน่ารัก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งเรียกร้องให้ศิลารีบร้อนถลันตัวเข้าไปหาได้เท่ากับใต้ร่างของมันสักนิด ใต้ร่างที่มีเสื้อตัวเก่งของเขาปูแผ่หลาไว้อยู่
"เจคนี่มันอะไรกันครับ เสื้อตัวนี้ผมยังใช้อยู่นะ ตัวโปรดด้วย"
น้ำเสียงเสียดายทั้งยังอาการเดียวกันกับประโยคพูด ขับให้รอยยิ้มพึงพอใจของเจคอบผุดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเอ่ยเรื่องปกติจะดังออกไป
"ก็แค่เสื้อจะร้องโวยวายทำไม มาร์กี้มันบอกว่าชอบ ฉันเลย 'จำใจ' ต้องเอามาปูให้มันแบบนั้นแหละ"
"แต่มาร์กี้มันพูดไม่ได้นะ แบบนี้คุณแกล้งผมชัดๆ"
คนตัวโตที่กำลังอยู่ในอาการเสียดายของเผลอพูดออกไปตา
