บทที่ 10
ดิบเถื่อน
"ใส่ก็ใส่วะ!"
ฉันสวมใส่ชุดกระต่ายสีขาว แต่งหน้าบาง ๆ ไม่ฉูดฉาด ฉีดน้ำหอมที่พกติดกระเป๋ามาด้วยจนหอมฟุ้ง นั่งทำใจอยู่นานกว่าพวกเขาสองคนจะขึ้นมา
แกร๊ก~
ขวับ!
ฉันหันไปมองที่ประตูจนเห็นพี่ปฐพีเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยไอ้บ้านั่น ทั้งสองยืนมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันจึงลุกขึ้นยืนกอดอกมองกลับไปบ้าง
"น้องพาฝันใส่ชุดนี้แล้วน่ารักมากครับ"
"จะเริ่มหรือยังคะ"
"รีบหรือร่าน?"
สาบานว่านี่คือปากของไอ้บ้านั่น ไม่รู้เลี้ยงหมาไว้ในปากกี่ตัวจะได้วางยาเบื่อให้ตาย ๆ ไปซะ!
"มึงจะอะไรกับน้องเขานักหนาวะ ปากดีแบบนี้อย่าให้กูเห็นว่ามึงติดใจน้องเขาล่ะ"
"เอาตีนมาลูบหน้ากูได้เลย -__-"
"เหอะ ๆ กูจะรอดู อย่าหลง... ให้กูเห็นก็แล้วกัน"
ฉันมองดูพวกเขาสองคนเถียงกัน จนพวกเขาเดินไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ เวลาก็เดินช้าจริง ๆ เมื่อไหร่มันจะจบ ๆ สักทีฉันจะได้ออกไปจากที่นี่
"ขึ้นไปรอที่เตียง
