บทที่ 41
ความสุขของทุกคน
ฉันกลับขึ้นมาบนห้องพักอาบน้ำอาบท่าเสร็จพี่กันก็เดินขึ้นมาพร้อมกับมื้อเย็นของเราสองคน คืนนี้พวกเรานอนพักที่โรงแรมเลย เรือนหอก็เป็นโรงแรมนี้ จากนั้นก็คงย้ายไปอยู่คอนโดของฉันเหมือนเดิม ฉันยังต้องเรียนให้จบจะได้กลับมาสานต่อธุรกิจของครอบครัว ซึ่งฉันพยายามเกลี้ยกล่อมให้พี่กันมาศึกษางานตรงนี้ แต่เขาขอลองสร้างด้วยตัวเองก่อน เขาอยากเติบโตด้วยตัวเองดูบ้าง คุณพ่อฉันจึงกลายเป็นที่ปรึกษาของพี่กันไปโดยปริยาย
ชีวิตของฉันมันก็ไม่มีอะไรมากนอกจากแรดไปวัน ๆ จนได้ผู้ชายที่แสนดีเข้ามาดูแล และตอนนี้ฉันกับเขาก็กำลังแต่งงานสร้างครอบครัวด้วยกัน จากนี้ไปขอให้เราสองคนจับมือกันไว้ ห้ามปล่อยมือจากกันโดยเด็ดขาด
วันงานแต่งของมาเบล
ฉันยืนดูเพื่อนสวมใส่ชุดเจ้าสาวอยู่บนเวที บนใบหน้าของมันมีคราบน้ำตาและหยาดน้ำตาที่หลั่งไหลตลอดเกือบทั้งงาน มันทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะหยิบทิชชูขึ้นมาซับน้ำตาของตัวเอ
