หลังจากกินข้าวเสร็จ เธอพาเขาเดินลัดเลาะออกทางด้านหลังเฮือน เส้นทางคดเคี้ยวผ่านป่าโปร่งและพุ่มไม้เขียวชอุ่ม แสงแดดลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลำ เสียงจักจั่นและนกป่าดังสลับกันไปตลอดทาง กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นใบไม้สดทำให้บรรยากาศเย็นสบายอย่างน่าประหลาด
เดินมาได้ราวห้านาที เสียงน้ำเริ่มดังขึ้นจากเพียงแว่วเบา กลายเป็นเสียงกระทบหินก้องกังวานชัดเจนขึ้นทุกย่างก้าว จนกระทั่งป่าด้านหน้าค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นน้ำตกขนาดใหญ่อลังการ ทะลักไหลลงมาจากหน้าผาสูงเป็นชั้นๆ ราวม่านน้ำสีเงินทอประกายใต้แสงแดด
สายน้ำจากภูเขาไหลลดหลั่นผ่านชั้นหินใหญ่ ก่อนจะแตกกระเซ็นลงสู่แอ่งน้ำเบื้องล่าง ธารน้ำใสสะอาดจนมองเห็นพื้นด้านล่างที่เต็มไปด้วยก้อนหินกลมมนหลากสี ทั้งเทา น้ำตาล เขียว และขาว หินถูกสายน้ำขัดเกลาจนเรียบลื่น ไม่มีเหลี่ยมคมให้บาดเท้า สายน้ำเย็นใสไหลเอื่อยไปตามร่องหินอย่างอ่อนโยน
“น้ำตกพญาไพร น้อยคนที่จะเข้ามาถึงที่นี่
