- Best Friend 1 – เพื่อนใหม่ต่างมหาลัย

"มีปัญหาอะไร?" เสียงทุ้มของคนตรงหน้าถามเธอขึ้น สายตาดุดันของเขาตวัดมองเธอนิ่ง กึก! สายฟ้าชะงักไปเล็กน้อยได้แต่กะพริบตา มองเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เพราะไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ในห้องนี้ "นายอยู่ในห้องนี้ได้ไง" เมื่อได้สติเธอจึงเอ่ยถามคนตรงหน้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ พร้อมกับปรับสีหน้าให้นิ่งเรียบ พยายามข่มความตื่นตระหนกไม่ให้เผยออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา "ก็นี่มันห้องฉัน" "ฮะ? จะเป็นไปได้ไงก็ห้อง 506 มันเป็นห้องของฉันนะ" เธอเอ่ยเถียงเขาพร้อมกับทำหน้ายู่อย่างขัดใจ เธอเหนื่อยแล้วนะ อยากพักแล้วด้วย ไม่อยากจะเถียงกับใครทั้งนั้น เพราะนี่มันก็เกือบจะสามทุ่มเข้าให้แล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้เข้าห้องเสียที อยากอาบน้ำพักผ่อนจะแย่แล้ว "แต่ที่เธอยืนอยู่มันห้องฉันนะ" ร่างสูงกอดอก มองหญิงสาวที่เริ่มเบะปาก "ห้องของฉันสิ นายออกมาเลยนะ!" ร่างเล็กเริ่มจะโวยวายเพราะไม่ได้ดังใจ เธอทั้งขัดใจ เหนื่อยล้า ง่วงนอน ผสมปนเปกันมั่วไปหมด พลันขอบตาเล็กก็เอ่อรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา แต่พยายามข่มอารมณ์จนถึงที่สุด ไม่ให้น้ำตาไหลลงสู่พวงแก้มได้ ร่างสูงลอบมองหญิงสาวที่ใบหน้าเริ่มแดงก่ำเพราะข่มกลั้นอารมณ์ของตัวเอง เห็นริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันจนแทบห้อเลือด พลันมือหนากลับคว้ากุญแจจากมือเล็กมาถือไว้ หมับ! "หือ?" สายฟ้าครางอย่างงุนงงเมื่อชายหนุ่มตรงหน้า คว้ากุญแจห้องไปจากมือเล็กก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือเธอให้เดินไปยังห้องฝั่งตรงข้าม แกร๊ก! ร่างสูงใช้กุญแจห้องเธอไขห้องฝั่งตรงข้าม ผลปรากฏว่ามันสามารถไขได้ในครั้งเดียว จนเธอเองก็อึ้งให้กับความโก๊ะของตัวเอง สายฟ้าได้แต่เม้มปากข่มความอับอายไว้ทั้งที่อยากมุดแผ่นดินหนีใจจะขาด 'โอ๊ยยยย!! น่าอายฉิบหายเลยวุ้ย!' เธอแทบจะไม่กล้าเงยหน้ามองเขาด้วยซ้ำ เธอไขห้องผิดเหรอเนี่ย!? สายฟ้าได้แต่เดินตามเขาเข้าไปในห้อง เมื่อชายหนุ่มลากเธอเข้าไปข้างในพร้อมกับเปิดไฟในห้องให้คนตัวเล็ก เขาทำให้เธอขนาดนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกผิดที่ไปกล่าวหาเขาว่าขโมยห้องเธออีก "ขะ ขอบใจ" เธอบอกเขาเสียงแผ่ว สายตาได้แต่มองต่ำลงไป ทำให้เห็นว่าฝ่ามือใหญ่ของเขายังจับมือเธออยู่ขณะนี้ เธอบิดมันออกเล็กน้อยและเหมือนเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะจับมือเธอแต่อย่างใด จึงคลายมือหนาปล่อยมือเล็กพลางยืนนิ่งมองเธอ เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ออกจากห้องเธอ คนตัวเล็กจึงทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นไปมองเขา สายตาคู่คมมองสำรวจใบหน้าเธอนิ่ง จนเธอคิดว่ามีอะไรติดบนหน้าเธออยู่หรือเปล่า "มองทำไม" เธอเอ่ยถามเขาอย่างสงสัย รู้สึกเสียเซลฟ์เล็กน้อย ไม่เคยมีใครกล้าจ้องหน้าเธอแบบนี้มาก่อน แม้แต่แฟนเก่ายังไม่กล้าจะสบตาเธอตรงๆ เลยด้วยซ้ำ "เปล่า...ก็เห็นยังไม่ได้คำขอโทษจากเธอเลย" "ฮะ?" "ทุบประตูห้องคนอื่นแบบนั้น แถมยังกล่าวหาฉันอีก" ชายหนุ่มบอกเธอเสียงเรียบไม่ได้บอกถึงอารมณ์โกรธ หรืออารมณ์ฉุนเฉียวแต่อย่างใด แต่สายตาเขาที่มองมาก็ทำเธอรู้สึกผิดจึงเอ่ยบอกเขาไป "ขะ ขอโทษ ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจ ToT" "หึ ก็เท่านั้นแหละ" ร่างสูงเอ่ยบอกเธอ พร้อมกับยื่นกุญแจห้องมาให้เธอตรงหน้า สายฟ้าเอื้อมไปหยิบมันไว้ในมือ "ขอบใจ" เธอเอ่ยบอกเขาอีกรอบ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกจากห้องเธอไป เธอมองตามแผ่นหลังนั้นไป ส่วนเขาก็มองหน้าเธออีกเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูห้องตัวเองไปในที่สุด... เมื่ออยู่เพียงลำพังภายในห้องก็ทำเธออยากเอาหัวโขกกับผนังห้องให้รู้แล้วรู้รอด น่าอายจัง เธอเกือบเปิดศึกกับเพื่อนข้างห้องให้แล้วไหมเล่า เพิ่งเจอกันแท้ๆ ให้ตายสิ ToT สายฟ้ารีบสะบัดหน้าไล่ความอับอายไว้ในใจ ก่อนจะเริ่มจัดของบางส่วนภายในห้อง โชคดีที่หอนี้มีเฟอร์นิเจอร์ครบครันทุกอย่าง เธอเอามาเพียงของใช้ส่วนตัวกับพวกเสื้อผ้าที่ดูจะเยอะกว่าสัมภาระอื่นๆ และกว่าจะจัดของทุกอย่างให้เข้าที่ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน ลืมไปเสียสนิทว่าพรุ่งนี้เธอมีเรียนเช้า แล้วยังต้องหาตึกคณะที่เธอยังไม่เคยมาเหยียบด้วยซ้ำ... วันรุ่งขึ้น 8.30 น. "สายแล้วๆ" สายฟ้ามองดูนาฬิกาบนหน้าปัดโทรศัพท์ สองเท้ารีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่สนสายตาใครในมหา’ลัย จะให้สนใจอะไรเล่านาทีนี้ขอให้ถึงห้องก่อนอาจารย์เริ่มคลาสก็พอ วันนี้เธอตื่นสายเล็กน้อย ทั้งที่คิดเอาไว้ว่าจะมาก่อนเวลาเรียนหนึ่งชั่วโมงเพื่อหาตึกคณะบริหารที่เธอจะต้องเข้าเรียนในมหา’ลัยแห่งนี้ แต่มาวันแรกก็เกือบสายเสียแล้ว ในขณะที่สองเท้าวิ่งไปข้างหน้า แต่สายตาเธอกลับก้มมองหน้าปัดโทรศัพท์ที่แสดงแผนผังของมหา’ลัย G จึงไม่ได้มองไปข้างหน้า พลันคนตัวเล็กกลับชนเข้ากับแผ่นหลังใครบางคนเข้าอย่างจัง พลัก! "อะ! โอ๊ย.." ร่างเล็กเซจนล้มลงไปกองกับพื้น รู้สึกเจ็บบริเวณหัวเข่าเล็กน้อย เพราะตอนล้มเธอดันเอาหัวเข่าลงข้างหนึ่ง "เป็นไรหรือเปล่าเธอ" เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นตรงหน้าพร้อมกับมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้าเธอ สายฟ้าเงยหน้ามองอีกฝ่ายปรากฏว่าเป็นชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่ง เธอเอื้อมมือไปจับฝ่ามือเขาก่อนจะพยุงตัวขึ้นจากพื้น "มะ ไม่เป็นไร ขอโทษ" สายฟ้าก้มหน้าขอโทษเขายกใหญ่ "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" เขาบอกพร้อมกับส่งยิ้มเล็กๆ มาให้เธอ "จะเข้าเรียนเหรอ ทำไมรีบจัง" ร่างสูงถามเธอในขณะที่ก้มลงไปหยิบหนังสือของเธอให้โดยที่เธอไม่ทันได้เอ่ยขอ "อือ ฉันหาตึกคณะบริหารไม่เจอ ก็เลยต้องรีบหน่อย" "ตึกบริหารเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปส่ง" "เอ่อ ขอบใจนะ" เธอรีบคว้ามือเอาหนังสือจากมือเขาทันที เพราะรู้สึกเกรงใจอยู่ในทีกับความใจดีของเขา หลังจากที่ชายหนุ่มเดินมาส่งเธอด้านหน้าตึกคณะ ระหว่างทางเธอก็ได้รู้ว่าเขาชื่อ 'วายุ' อยู่ปี 2 เช่นเดียวกันกับเธอแต่อยู่คนละคณะ เธอบอกขอบใจเขาอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งขึ้นตึกคณะไป เพราะตอนนี้ก็เกือบจะเก้าโมงตรงแล้ว สายตาเธอมองไปยังเลขห้องที่ปรากฏอยู่บนประตูก่อนจะใช้มือผลักเข้าไป เสียงพูดคุยที่ดังลอดออกมาจากห้องเมื่อครู่เงียบไปทันทีที่เธอเข้าไป เธอแทบจะทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกจ้องด้วยคนเกือบครึ่งร้อยภายในห้อง สายตาคู่สวยสอดส่องหาที่นั่งว่าง และไปสะดุดเข้ากับดวงตาคู่คมของใครคนหนึ่ง 'คนเมื่อคืน' ผู้ชายข้างห้องที่เธอเข้าห้องผิดเขาอยู่คณะเดียวกับเธอด้วย แถมที่ว่างก็อยู่ติดกับเขาอีก สายฟ้าถอนหายใจแล้วเดินไปยังที่นั่งข้างเขา โดยมีสายตาของเพื่อนร่วมคลาสมองตามหลังกันให้วุ่น "หวัดดี ขอนั่งด้วยนะ" เธอหันไปบอกคนข้างกาย แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเขา โดยไม่ทันรอให้เขาอนุญาต "อือ" เขาตอบรับเพียงแค่สั้นๆ เท่านั้น บรรยากาศรอบตัวเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อเธอนั่งลงข้างเขาปุ๊บเสียงของเพื่อนในคลาสต่างดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมมองมายังเธอตาไม่กะพริบ #฿@&-+(&฿@.. "กล้านั่งข้างเพทายด้วย" "โอ๊ย ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเพทายจะให้ใครนั่งด้วย" "เดี๋ยวฉันจะดูว่าจะนั่งได้กี่นาที โดนเพทายไล่แน่ๆ" "เพทายน่ะหยิ่งจะตาย ไม่มีใครกล้ายุ่งด้วยสักคน" "นั่นสิ หล่อแต่หยิ่งแบบนี้ฉันไม่กล้ายุ่งด้วยหรอกนะ" "เพื่อนเขาแต่ละคนก็ธรรมดาที่ไหนกันล่ะ นักเลงทั้งนั้น มีแต่เพทายนี่แหละที่เรียบร้อยสุดในกลุ่ม" และอีกมากมายที่ลอยเข้ามาในหูเธอ สายฟ้าเหลือบไปมองคนข้างๆ เสียงนินทาดังขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร ติดจะดูนิ่งๆ ด้วยซ้ำไป "เอ่อคือ..." เธออยากจะแนะนำตัวว่าชื่ออะไรเป็นการผูกมิตร แต่ก็ไม่กล้า เพราะเขาแทบจะไม่สนใจใครในห้องทั้งนั้น เอาแต่ก้มหน้าอ่านชีตเรียนอย่างเดียว แล้วแบบนี้จะให้กล้าพูดกับเขาได้ไง ToT เธอจึงไม่คิดเซ้าซี้ให้เขารำคาญ จากนั้นไม่นานอาจารย์ประจำภาควิชาก็เข้ามาและความวุ่นวายเมื่อครู่ก็สงบไป... "นิสิตทุกคน วันนี้เรามีเพื่อนใหม่จากต่างมหา’ลัยมาเรียนกับเราเป็นเวลา 1 ภาคเรียน มีอะไรก็ช่วยแนะนำเพื่อนด้วยนะ ไหนชื่ออะไร ออกมาแนะนำตัวหน่อยสิ" สิ้นสุดคำพูดของอาจารย์เธอก็ลุกขึ้นแนะนำตัวกับเพื่อนๆ ภายในคลาส แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้จะสนใจเธอนัก เพราะคนพวกนี้ดูจะสนใจแต่ตัวเองมากกว่า มหา’ลัย G คนที่เรียนที่นี่ได้ก็มีแต่ลูกคุณหนูและลูกผู้มีอิทธิพลในพื้นที่เท่านั้นแหละ จึงไม่แปลกถ้าจะมีนิสัยแปลกๆ บางอย่าง สายฟ้านั่งเรียนไปแบบรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง เพราะระบบการสอนที่นี่กับมหา’ลัยเดิมของเธอสอนแทบไม่เหมือนกัน เธอจึงต้องรีบปรับตัวให้เข้ากับวิชาในวันนี้ให้เร็วที่สุด เพราะคงไม่ดีหากมาแลกเปลี่ยน แต่เกรดเฉลี่ยกลับลดลง รู้สึก...ทำไมมันยากจัง เธอจดทุกอย่างที่อาจารย์สอนลงในสมุด แต่บางอย่างก็จดไม่ทัน มันยิ่งทำให้คนตัวเล็กหน้าจ๋อยไม่เป็นท่า "ไม่มีหนังสือเหรอ" เสียงทุ้มของคนข้างกายดังขึ้น ทำให้เธอหันหน้าไปมองเขา เพราะคิดว่าเขาคงจะพูดกับเธอแน่นอน "หือ? อะ อื้อ" "ดูของฉันไปก่อน" เขาบอกพลางส่งหนังสือมาให้เธอตรงหน้า พร้อมกับเปิดหน้าที่อาจารย์สอนอยู่ "นายไม่ดูเหรอ" สายฟ้าถามด้วยความเกรงใจ "ค่อยกลับไปอ่านที่ห้อง" แต่เขาก็ยังทำสีหน้านิ่งเรียบยอมตอบเธอ แบบนี้ก็รู้สึกเกรงใจที่ต้องทำให้เขาต้องกลับไปอ่านที่ห้องอีกครั้งน่ะสิ "งั้น...ดูด้วยกันสิ..." สายฟ้าเสนอทางเลือกให้ ก่อนจะขยับเก้าอี้ไปใกล้เขาเพื่อจะได้ถนัดในการดูหนังสือทั้งสองคน ร่างสูงไม่ได้ว่าอะไร เขาทำแค่เพียงเปิดหน้าถัดไป และให้เธอเป็นคนจดบนหนังสือเขา มีหลายจังหวะที่เขาก้มลงมาใกล้เธอจนเกือบจะชิดแก้ม แต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้นเขาก็ถอยกลับไป ทำหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเขาก็ทำเธอเกร็งตัวไปหมด ถึงจะเคยมีแฟนแต่ก็ไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อน อาทิตย์แฟนเธอแทบจะไม่เคยแตะต้องจับตัวเธอด้วยซ้ำ เอาเข้าจริงสายฟ้ายังไม่เคยสัมผัสถึงคำว่าแฟนที่แท้จริงจากคนๆ นั้นเลยสักครั้ง ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น :( "ทำหน้าแบบนั้นทำไม" "ฮะ?" เธอหันไปมองเขาทันที ไม่คิดว่าเขาจะมองเธออยู่ "เธอทำหน้าเหมือนไม่พอใจ?" "เอ่อเปล่าๆ ฉันคิดอะไรบางอย่างน่ะ แหะๆ" โอ๊ยย นี่เธอทำหน้าแบบไหนออกไปน่ะ มัวแต่สาปแช่งแฟนเก่าเลยแสดงสีหน้าตลกออกมาให้เขาเห็นแน่เลย ToT "เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้แล้วกัน แล้วอย่าลืมงานคู่ที่อาจารย์สั่งไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้วล่ะ สัปดาห์หน้าต้องมีส่งเข้าใจไหม?" อาจารย์พูดจบก็เดินออกจากห้องทันที โดยทิ้งระเบิดไว้ให้เธอนั่งเอ๋อรับประทานอยู่คนเดียว 'งานคู่?' เธอเพิ่งจะมาเรียนวันนี้วันแรก แต่เขาเรียนกันมา 1 สัปดาห์แล้ว แบบนี้เธอจะหาคู่ที่ไหนกัน แล้วเธอก็ไม่รู้ด้วยว่างานเกี่ยวกับอะไร เพื่อนสักคนยังไม่มีเลย เอ๊ะ? หรือมี พรึบ "นาย...งานคู่เขาให้ทำอย่างไรเหรอ" สายฟ้าใช้ความพยายามในการหันไปถามคนข้างกาย เพราะไม่รู้ว่าเขาจะตอบเธอหรือเปล่า ร่างสูงเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าสะพายก่อนจะหันมามองเธอนิ่ง สายฟ้าถึงกับทำหน้าไม่ถูก เขาเย็นชาเกินไปแล้ว "เธอไม่มีคู่..." ToT เออ! ก็ใช่ไงเล่า ก็จะถามนี่ไง "อื้อ แต่ฉันอยู่คนเดียวก็ได้ นายคงจะมีคู่แล้ว แค่บอกว่าต้องทำอย่างไรก็พอ" เธอบอกเขาไป เพราะงานนี้อาจารย์สั่งตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว ถึงอย่างไรทุกคนในคลาสคงมีคู่กันหมดแล้วแหละ "ไม่" "หือ?" 'ไม่' เหรอ ไม่อะไร ไม่อยากบอกเธอเหรอ อย่าทำงั้นสิ เธอไม่มีเพื่อนคนไหนแล้วนะ "ไม่มีคู่... ฉันยังไม่มีคู่" "เอ่อ..." เขาบอกมาแบบนั้น แต่เธอก็ไม่กล้าจะขออยู่กับเขาหรอกนะ ถ้าเขาไม่ได้... "เธอคู่กับฉันไหม" เขาด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากเดิมเล็กน้อย พร้อมจ้องเข้ามาในดวงตาเธอ สายฟ้ากะพริบตาเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะใจดีให้เธอคู่กับเขา แต่ก็ทำให้ร่างเล็กยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ "อือ งั้นฝากตัวด้วยนะ"