หลังจากนั้น มีนาก็ใช้ชีวิตฝึกงานไปเรื่อย ๆ เธอเริ่มเจอทั้งเคสง่ายและเคสยากสลับกันไปในแต่ละวัน บางวันก็พอรับมือได้สบาย ๆ แต่บางวันก็หนักจนแทบตั้งตัวไม่ทัน และเธอก็ต้องยอมรับว่า ช่วงเวลาฝึกงานมันหนักกว่าที่คิดไว้มาก มันไม่ใช่แค่ “การเรียน” อีกต่อไป แต่มันคือการทำงานจริง ๆ
ขึ้นวอร์ด เข้าเวร รับเคส ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อเนื่องแทบไม่มีช่วงว่างให้พัก ชีวิตของเธอในช่วงนั้นวนเวียนอยู่แค่โรงพยาบาล พักผ่อนน้อย กินข้าวไม่ตรงเวลา บางวันแทบไม่มีโอกาสได้นั่งพักจริง ๆ เลย
หลายครั้งที่เพิ่งได้นั่งกินข้าวไปได้ไม่กี่คำ ก็มีเคสด่วนเข้ามา เสียงเรียกดังขึ้น เธอต้องวางช้อนลงทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด ไม่มีเวลาให้ลังเล ไม่มีทางเลือกอื่น
มีนาได้แต่รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปช่วยคนไข้ก่อนเสมอ กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างเสร็จ กว่าจะกลับมาที่เดิมได้อีกครั้ง อาหารตรงหน้าก็เย็นชืดไปแล้ว บางครั้งถึงขั้นบูดจนกินต่อไม่ได้
แต่ถึงอย่างนั้น
