รถยังจอดนิ่งอยู่ในลานจอดรถของสวนสาธารณะ ฟิล์มกันแดดมืดทึบเบอร์ 80 ทำให้มองเห็นข้างในแทบไม่ได้ แต่ข้างนอกผู้คนยังเดินผ่านไปมา บางคนวิ่งออกกำลังกาย บางคนเดินคุยโทรศัพท์ บางคนก็แค่เดินกลับหอ ไม่มีใครรู้เลยว่าในรถคันนี้ มีนักศึกษาสาวกำลังนั่งตักอาจารย์ของตัวเอง
“ความรู้สึกเร็วเหมือนกันนะ แค่อมก็แฉะแล้ว”
ธาดาพูดเสียงแหบพร่า แฝงรอยยิ้มกวนประสาท ขณะที่มือใหญ่เลื่อนลงไปใต้กระโปรง จับสะโพกเธอแน่นแล้วยกขึ้นมานั่งคร่อมตักเขาเต็ม ๆ
เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงความเปียกชุ่มอุ่นที่ซึมผ่านกางเกงในบาง ๆ ของเธอ เปียกจนชุ่มจนรู้สึกได้ถึงร่องรักที่ร้อนและชุ่มฉ่ำแนบชิดกับของแข็งที่ยังตึงของเขา
มีนานั่งนิ่งสนิท ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย เพราะถ้าเธอขยับแม้แต่นิดเดียว เธอรู้ดีว่าต้องเกิดอะไรขึ้นมากกว่านี้แน่ ๆ หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก มือเล็กจิกเสื้อเขาแน่น ใบหน้าแดงก่ำจนร้อนผ่าว
แต่ธาดากลับไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่
