“มนุษย์ป้า”

ช่วงบ่ายเป็นเวลาที่มีนาต้องกลับเข้ามาเริ่มงานอีกครั้ง เธอทิ้งเรื่องวุ่นวายช่วงพักไว้ข้างหลัง ตั้งใจโฟกัสกับหน้าที่ตรงหน้า มือทำงานไปตามขั้นตอนอย่างเป็นระบบเหมือนที่เคยทำมาตลอด พยายามไม่ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านเข้ามารบกวน บรรยากาศในวอร์ดยังคงวุ่นวายตามปกติ เสียงเครื่องมือ เสียงเรียกกันของพยาบาลดังแทรกเป็นระยะ กระทั่ง… “นี่!…” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงคุ้นเคย… คุ้นจนไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร “เธอน่ะ ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง” น้ำเสียงแข็งกระด้างดังขึ้นใกล้ตัว ทำให้มีนาต้องหยุดมือจากงานตรงหน้า เธอพ่นลมหายใจออกเบา ๆ อย่างกลั้นอารมณ์ ก่อนจะหันไปหาเจ้าของเสียงช้า ๆ สีหน้ายังคงเรียบสนิท “ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ อีกฝ่ายมองเธอเหมือนจับผิด ก่อนจะยื่นแฟ้มมาให้แบบไม่ค่อยเต็มใจนัก “ชื่อยาที่จะให้ลงในระบบ” มีนารับแฟ้มมาอย่างเงียบ ๆ สายตากวาดลงอ่านรายละเอียดทันที ปลายนิ้วพลิกหน้ากระดาษ