“เดี๋ยวพี่ดูเอง”
เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ ๆ
มีนาชะงักไปทันที รู้สึกเหมือนแรงตึงเครียดในอกถูกปลดออกเพียงเสี้ยววินาที
หมอธาดาก้าวเข้ามาแทนที่เธออย่างรวดเร็ว สายตาคมกวาดมองผู้ป่วยเพียงแวบเดียวก็เริ่มสั่งการทันที
“เอาเครื่องวัดสัญญาณชีพมา ต่อออกซิเจนก่อน” เขาขยับมือเปิดผ้าพันแผล ตรวจบาดแผลที่หน้าท้องอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะกดห้ามเลือดด้วยแรงที่พอดี
“ความดันเท่าไหร่ครับ”
เจ้าหน้าที่กู้ภัยรีบตอบตัวเลขที่วัดได้ระหว่างทาง
มีนายืนอยู่ด้านข้าง รู้สึกเหมือนเพิ่งได้หายใจอีกครั้ง แต่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด เธอก้มมองมือตัวเองที่สั่นเล็กน้อย ก่อนจะพยายามรวบรวมสติกลับมา
“ยืนเฉยทำไม” เสียงของเขาดังขึ้นโดยไม่หันมามอง “เข้ามาช่วยจับข้างนี้” คำพูดนั้นทำให้มีนาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปตามคำสั่งทันที
มีนารีบก้าวเข้าไปยืนข้างเตียงทันที
“จับตรงนี้ไว้ อย่าให้มือหลุด”
ธาดาพูดสั้น ๆ ขณะกดห้ามเลือ
