“หลบหน้า”

ผ่านไปสองวัน… หลังจากคืนนั้นที่ทุกอย่างเลยเถิดเกินกว่าจะเรียกว่า “ความบังเอิญ” มีนาก็เลือกหนี เธอรีบกลับห้องทันทีในคืนนั้น และตั้งแต่นั้นมา เธอก็พยายามหลบหน้าอาจารย์ธาดาทั้งที่คอนโดและที่มหาวิทยาลัย หากเห็นเขาเดินมาไกล ๆ เธอจะเปลี่ยนทางทันที ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็จะก้มหน้าก้มตาเดินผ่าน ราวกับเขาเป็นเพียงอาจารย์คนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับชีวิตเธอมากไปกว่านั้น ต้องเรียกว่ายังไงดี… แต่มันคือความจริงที่หนักเกินไปสำหรับเธอจะรับมือ มีนาไม่คิดเลยว่าความสัมพันธ์ที่ควรจบไปตั้งแต่สามเดือนก่อน จะกลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เธอคือนักศึกษา เขาคืออาจารย์ เส้นแบ่งมันชัดเจนอยู่แล้ว มันผิดจรรยาบรรณ ผิดหน้าที่ ผิดในแบบที่เธอเองก็รู้ดีเกินไป เธอเป็นคนจริงจังกับการเรียน และเธอไม่เคยอยากให้ใครมองเธอในฐานะ “นักศึกษาที่มีอะไรกับอาจารย์” มากกว่านักศึกษาที่เก่งที่สุดของชั้น เพ