“พรุ่งนี้ใส่มาทำงานให้หน่อยนะครับ!”
“ห๊ะ!? จะบ้าหรอ!” มีนาอุทานเสียงหลง ตาโตปากอ้า “หนูต้องทำงานนะคะ! เกิดตรวจคนไข้อยู่ พี่หมอกดรีโมทขึ้นมา หนูทำยังไงล่ะ!? จะให้ยืนตัวสั่นตรงหน้าคนไข้เหรอ?”
เธอพูดจบก็หน้าแดงก่ำ มือยกขึ้นมาปิดปากตัวเองทันทีที่คิดภาพตัวเองกำลังตรวจคนไข้ แล้วไข่สั่นในตัวสั่นขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว
ธาดายิ้มกว้าง ยกมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนุก
“ก็ถ้าเมื่อไหร่ที่พี่กด… หนูก็วิ่งมาหาพี่สิ”
มีนาตกใจจนตัวแข็งไปชั่วขณะ ก่อนจะเอียงคอมองเขาแบบไม่เชื่อหู
“วิ่ง… วิ่งไปหาพี่!? พี่หมอพูดเหมือนเรื่องปกติเลยนะเนี่ย!”
“ถ้างั้นพรุ่งนี้ลางานกัน”
“ลาทำไม?” มีนาขมวดคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงงง ๆ
“ลองใช้ไข่สั่นไง” ธาดายิ้มเจ้าเล่ห์ “เดี๋ยวกลับไปลองใช้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้เลย”
จากนั้นธาดาก็เอื้อมมือไปแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของมีนาออกทีละเม็ดอย่างช้า ๆ จนเผยให้เห็นเสื้อ
