“พี่จะเลิกยุ่งกับเขา”

“แล้วทำไมถึงมีซัมติงกันอะ แกรู้จักกับอาจารย์นานแล้วเหรอ” ขนมถามต่อด้วยสีหน้าอยากรู้เต็มที่ ตัวเธอขยับเข้ามาใกล้เหมือนกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดสำคัญของเรื่องนี้ มีนานิ่งไปเล็กน้อย เหมือนกำลังเลือกว่าจะตอบยังไงดี “ก็…พักหนึ่งแหละ” เธอเอ่ยออกมาเรียบ ๆ แต่ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นแทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน “ขนม!” ทั้งมีนาและขนมหันไปมองพร้อมกัน ชายหนุ่มร่างสูงกำลังเดินตรงมาทางพวกเธอ ใบหน้าคมเข้มภายใต้แสงเย็นย่ำทำให้ดูจริงจังกว่าปกติ ขนมลุกขึ้นยืนแทบจะทันที “พี่วิน” เธอเรียกตอบด้วยน้ำเสียงโล่งใจเหมือนเจอคนที่รออยู่ แต่มีนาที่ยังคงนั่งอยู่บนม้านั่งไม้กลับไม่ได้สนใจคนที่ขนมเรียก สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ใครอีกคน ชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากธาวิน ธาดา เขายืนมองเธอนิ่ง ๆ และในจังหวะเดียวกันนั้น สายตาของทั้งสองก็สบเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย “ไหนพี่บอกว่าอีกชั่วโมงไง” ขนมเอ่ยถา