ตอนที่ 47
ตลอดไป
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังสนามหญ้าสีเขียวขจีหลังคฤหาสน์ กลิ่นหอมของดอกแก้วโชยมาตามลมเย็น ๆ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความสงบสุขที่ดูเหมือนจะเป็นภาพฝันที่สมบูรณ์แบบ วรรณานั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ เฝ้ามองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย
บนสนามหญ้า ชลธาร ในวัยที่ดูมีภูมิฐานและเปี่ยมไปด้วยความสุขกำลังอุ้ม “เด็กชายรพี” ลูกชายตัวน้อยวัยคลานขึ้นแนบอก ชลธารหัวเราะร่วนเมื่อเจ้าตัวเล็กใช้นิ้วป้อม ๆ ดึงเนกไทของเขาเล่นอย่างสนุกสนาน
“ดูสิวรรณา... รพีเขาแข็งแรงขึ้นทุกวันเลยนะ หน้าตาถอดแบบความหล่อมาจากผมไม่มีผิดเพี้ยน” ชลธารหันมาบอกเมียรักด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ “ขอบใจนะวรรณาที่ทำให้ครอบครัวของเราสมบูรณ์ขนาดนี้ ผมไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว”
วรรณาพยักหน้ารับคำ ขอบตาของเธอร้อนผ่าว “ค่ะ... วรรณาก็ขอบคุณที่คุณรักและดูแลเ
