ยอร์ชปรี่เข้าไปกระชากข้อมือไอวี่ที่ยังอยู่ในอาการสั่นเทาและอ่อนแรง ร่างเล็กถูกลากออกไปจากเงามืดของซอกหินอย่างแรงด้วยโทสะที่บ้าคลั่ง ยอร์ชไม่ได้พูดคำหยาบคายกับเธอ แต่สุ้มเสียงที่สั่นเครือด้วยความโกรธนั้นก็น่ากลัวไม่แพ้กัน
"กลับไปที่ห้องพักกับผมเดี๋ยวนี้ครับไอวี่! เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว!"
ไอวี่ทำได้เพียงหันมามองดินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่สายตาที่ห่วงใยจาก 'พี่ดิน' ภารโรงที่แสนดีคนเดิมอีกต่อไป
ดินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเงามืด แผ่นหลังหนาพิงกับผนังหินอย่างสงบ เขาไม่ได้ก้าวตามไปช่วย หรือแสดงอาการเดือดร้อนที่ผู้หญิงของตนถูกชายอื่นลากตัวไปต่อหน้าต่อตา ตรงกันข้าม... มุมปากหนากลับแสยะยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็นและสะใจ
"สมบัติผลัดกันชม... แต่แกดันได้ชมทีหลังฉันนี่สิ เสียใจด้วยนะ ท่านรอง หึหึ"
ดินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความรู้สึกอิ่มเอมใจมันพุ่งพล่านอยู่ในอก เ
