ยอร์ชโอบอุ้มร่างบางที่อ่อนระทวยของไอวี่กลับเข้ามาในห้องพักที่เย็นฉ่ำ แสงไฟสีสลัวในห้องสะท้อนให้เห็นเหงื่อที่เกาะพราวตามแผ่นหลังแกร่งและผิวเนียนละเอียดของครูสาวที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบ
เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างทะนุถนอมกว่าทุกครั้ง ไอวี่ที่ไร้สิ้นเรี่ยวแรงได้แต่ซุกหน้าลงกับหมอน ขนตาเปียกชื้นหลับพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อนจากบทเรียนที่หนักหน่วงตลอดทั้งคืน ยอร์ชทอดกายลงนอนเคียงข้าง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้เธอและตัวเอง ก่อนจะรั้งร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบชิดอก
"ฝันดีนะครับ... ครูไอวี่ของผม" เขากระซิบเสียงนุ่มพลางจูบซับที่ขมับชื้นเหงื่อ
เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงแดดสีทองยามเช้าส่องผ่านม่านบางๆ ปลุกให้ไอวี่ลืมตาขึ้นมาพบกับความจริงที่ชวนให้ใจสั่น เธอรู้สึกได้ถึงวงแขนแกร่งที่ยังคงกอดรัดเอวเธอไว้แน่น และความอุ่นชื้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่กึ่งกลางกายสาวเป็นเครื่องตอกย้ำว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
ยอร์ช
