แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับ ร่างสูง ที่ยืนเด่นอยู่กลางห้องโถงกว้าง เขาหันหลังให้เธอ ยืนทอดถอนหายใจมองดูแสงสีของพัทยาผ่านกระจกใสบานยักษ์ เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีพับแขนขึ้นอย่างลวกๆ กางเกงสแล็กสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับให้ช่วงขาดูยาวและดูภูมิฐานผิดกับชุดภารโรงที่เธอเคยเห็น
แผ่นหลังกว้างนั่น... ท่าทางการยืนที่ดูมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยอำนาจแบบนั้น
"พี่ดิน...?" เสียงของไอวี่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ
ชายคนนั้นขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายที่ดูหล่อเหลากว่าทุกครั้ง ดวงตาที่เคยดูซื่อสัตย์แบบคนหาเช้ากินค่ำ บัดนี้กลับคมกริบและเย็นชาจนน่าขนลุก เขาหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก
"ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ... ที่เห็นพี่ที่นี่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวาลนั้นคือเสียงของดินไม่ผิดแน่ แต่รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมากลับไม่ใช่ 'ภารโรงดิน' คนเดิ
