ความเงียบสงัดเริ่มปกคลุมบ้านเช่าอีกครั้ง จนกระทั่งความร้อนรนในใจของไต้ฝุ่นมันพุ่งทะลุขีดจำกัด เขาเดินย่องเข้าไปใกล้ประตูไม้บานเก่าที่ปิดสนิท ก่อนจะโน้มตัวลงเอาหูแนบกับบานประตูเพื่อฟังความเคลื่อนไหวข้างใน
"ทำอะไรของมึงวะ!" ยอร์ชเดินตามมาติดๆ แล้วเอื้อมมือไปกระชากไหล่ไต้ฝุ่นออกอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ
"อย่ายุ่งได้ป่ะ!" ไต้ฝุ่นปัดมือออก แววตาเต็มไปด้วยความกังวล "หายเงียบไปนานผิดปกติแบบนี้ มึงไม่เป็นห่วงหรือไงวะ เกิดหน้ามืดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง"
"เขาอาจจะหลับพักผ่อนอยู่ก็ได้ มึงจะไปแอบฟังทำไมเหมือนพวกโรคจิต" ยอร์ชตำหนิเสียงต่ำ แต่พอเห็นไต้ฝุ่นไม่สนใจและหันกลับไปเอาหูแนบประตูต่อ ความลังเลในใจเขาก็เริ่มคลายลง สุดท้ายด้วยความเป็นห่วงบวกกับความอยากรู้อยากเห็น ยอร์ชก็ค่อยๆ โน้มตัวลงเอาหูแนบประตูตามไปอีกคน
ปัง!
จู่ๆ ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจากคนข้างใน ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงทั้งสองคนที่ทิ้
