“ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์แวะมาส่งถึงหน้าคอนโด ทั้งที่งานของคุณก็ยังมีอีกเยอะ”
“ไม่เป็นไรครับ ถือว่าเป็นหน้าที่ของผมด้วยส่วนหนึ่ง…” เขาเว้นระยะหายใจหนึ่งจังหวะ “อีกอย่าง…ผมก็อยากแน่ใจว่าคุณจะถึงบ้านอย่างปลอดภัยจริงๆ คือ...คุณลัลน์เค้าฝากดูแลคุณมาน่ะครับ”
อรดีหัวเราะน้อยๆ ดวงตากลมหวานเป็นประกายกับท่าทีที่ดูเหมือนขัดเขินของผู้ชายตัวโต
“อรอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งค่ะ ถึงมันจะดูโทรมไปหน่อยแต่ก็ปลอดภัยดี ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คุณคิดหรอก”
เธอผลักประตูลงจากรถ แต่คมสันลงตามแทบจะทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด เขาก้าวออกมายืนข้างเธอโดยสัญชาตญาณการทำงาน หรืออาจไม่ใช่แค่เรื่องงานอย่างที่เขาอยากให้ตัวเองเชื่ออย่างนั้น
หน้าคอนโดมีซุ้มจอดวินมอเตอร์ไซค์เงียบๆ อยู่ไม่กี่คัน ป้ายไฟสีซีดกะพริบถี่ราวจะดับลงได้ทุกเมื่อ แสงส้มจากเสาไฟริมถนนทอดเงายาวบนพื้นปูนแตก คมสันเหลือบมองไปรอบๆ แบบคนที่คุ้นชินกับการสแกนพื้นที
