คำว่าลูกทำให้เมฆินทร์เหลือบตาไปมองหนูมะลิที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างแม่บุญธรรม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแต่ยังพยายามกลั้นสะอื้น ทั้งที่ริมฝีปากสั่นระริกอย่างหวาดกลัว ภาพนั้นเหมือนมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจเขาไว้แน่นจนเจ็บแปลบ
เขาเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นมาเฟีย
ลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยเชื่อว่าอำนาจและเงินตราคือทุกสิ่ง
ตอนนี้สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขามีเพียงคำว่า ‘ครอบครัว’
“ปล่อยพวกเธอเดี๋ยวนี้ แล้วผมจะคุยเรื่องที่อาต้องการ” น้ำเสียงเขาเรียบ แต่ทุกคำมีแรงกดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก
โจนาธานยิ้มเหยียด แววตาเหมือนแมวที่กำลังเล่นกับหนู
“ใจร้อนจังนะหลานชาย เมื่อเช้ายังปากดีไม่ยอมคุยอยู่ไม่ใช่เหรอ แต่ก็เอาเถอะ มาจบเรื่องนี้ไวๆ ก็ดีเหมือนกัน”
เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องด้านข้างนำแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้ามายืนรออยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน โต๊ะไม้เก่าที่ตั้งอยู่กลางโกดังถูกปรับให้เป็นโต๊ะต่อรองอย่างสมบู
