“ขอบคุณค่ะ ปกติฉันก็ยิ้มบ่อย เว้นแต่อยู่กับคนที่ฉันไม่อยากยิ้มให้เท่านั้น”
“งั้นผมคงเป็นคนพิเศษสินะ”
“ค่ะ คุณเป็นคนพิเศษ...คนที่ทำให้ฉัน...เหม็นหน้าเป็นพิเศษ”
“ถือว่าเป็นเกียรติมากครับ แต่หน้าผมไม่เหม็นนะ ออกจะหอมขนาดที่คุณเคยดมแล้วดมอีก ไม่สิ คุณไม่ได้แค่ดม แต่คุณยัง...”
“เลิกพูดถึงเรื่องบ้าๆ นั่นซะทีเถอะค่ะ ฉันไม่อยากรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก บอกแล้วไงว่ามันเป็นความผิดพลาด และฉันจะไม่มีวันให้มันพลาดเป็นครั้งที่สองแน่นอน ผู้หญิงในคืนนั้นไม่ใช่ฉันเลย และเธอก็ควรตายจากโลกนี้ไปนานแล้ว ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจกับการเข้ามาถือหุ้นจริงๆ ฉันก็หวังว่าคุณจะสนใจแค่เรื่องงานเท่านั้น เรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้ว อย่าทำให้ฉันต้องรู้สึกรังเกียจตัวเองอีกเลยค่ะ กว่าฉันจะผ่านมันมาได้...ฉันก็แทบไม่อยากหายใจแล้ว”
“คุณลัลน์...ผม...”
ยอมรับว่าเขาตกใจกับสิ่งที่เธอบอก และแววตาเจ็บปวดที่เธอมองเขามันก็ทำให้เขาไม่กล้าแม้
