เธออยากให้เพื่อนเห็นบ้านหลังนี้ อยากให้รู้ว่าชีวิตใหม่ของเธอไม่ได้มีแต่เงาของมาเฟีย แต่มีความอบอุ่นบางอย่างที่กำลังก่อรูปอย่างช้าๆ และที่สำคัญ…เธออยากให้เมฆินทร์ได้รู้จักโลกของเธอ ที่ไม่ใช่โลกของธุรกิจสีเทา แต่เป็นโลกของการทำงานธรรมดาๆ กับเพื่อนธรรมดาๆ ที่รักและห่วงใยเธอจริงๆ
มะลิย้ายจากตักแม่ลงมานั่งกินคุกกี้ชิ้นเล็กๆ ที่แม่บ้านเอามาเสิร์ฟไว้บนจานเล็กตรงโต๊ะข้างโซฟา ขณะที่ลัลน์ลลิตช่วยคัดโรงเรียนจนได้ 3 รายชื่อสุดท้ายแล้ววางปากกาลง หันไปยิ้มให้สามีเบาๆ
“สามที่นี้…ฉันว่าดีที่สุดแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณให้คนไปดูก่อน แล้ววันไหนสะดวก เราค่อยไปพร้อมกัน”
“โอเคครับ” เขารับคำอย่างง่ายดาย
“คุณเป็นคนเลือก ผมก็สบายใจไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
เธอหลุบตาลงต่ำเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไม่อยู่ ไม่นานเสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น และเมื่อแม่บ้านเดินไปรับสายก็แจ้งว่ามีคนมาขอพบเธอเป็นผู้หญิงสองคน พนักงานรักษาความ
