ตอนที่ 12 ไม่ชอบเด็ก

เมฆินทร์หัวเราะเบาๆ แต่ไม่ตอบทันที เขาหมุนแก้วในมือมองน้ำสีทองในนั้นสะท้อนแสงไฟ “ก็...อาจจะใช่” “ใครทำให้นายเป็นแบบนั้น” คำถามของเมฆาแทงตรงเข้ากลางใจจนชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ตั้งใจจะเปิดเผย แต่บางครั้งความเงียบก็พูดแทนคำสารภาพได้ดีกว่าคำพูดใดๆ “ผู้หญิง...” เขาพูดช้าๆ น้ำเสียงต่ำและเรียบแต่ฟังดูหนักแน่น “ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยตั้งแต่แรก” เมฆาเลิกคิ้ว “ไม่ควรยุ่ง?” “ใช่ครับ เธอเป็นผู้หญิงที่สะอาดเกินไปสำหรับคนอย่างผม” เมฆาไม่ได้ตอบ เขาเพียงมองหน้าน้องชายที่กำลังพูดราวกับเปิดเปลือยหัวใจให้เห็น “ผมเจอเธอโดยบังเอิญ” เมฆินทร์พูดต่อ ดวงตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง “แล้วก็เสียเธอไป...โดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ แต่โชคชะตาก็เล่นตลกผมได้เจอเธออีกครั้ง ในที่ที่ผมไม่คาดคิดเลย” “ใคร?” “ลัลน์ลลิต...ลูกสาวคุณจักรินทร์ สิริวัฒนา” เมฆาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนหัวเราะในลำคอ “นายกำลังล้อพี่เล่นอยู่แน่ๆ” “ผมพูดจริงครับ” “ลัลน์ลลิต...ทายาทเดอะวันกรุป ที่นายเพิ่งเข้าไปถือหุ้น?” “ครับ” “ให้ตายเถอะ...” เมฆาพึมพำพลางหัวเราะเบาๆ “นายไม่กลัวหรือไงเมฆ ถ้าพ่อของเธอรู้ว่านายทำอะไรกับลูกสาวเค้าไว้ พี่ไม่อยากคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมา” “พี่ก็รู้ว่าผมไม่เคยกลัวใคร” “แล้วเธอล่ะ รู้มั้ยว่านายเป็นใคร” เมฆานิ่งไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “รู้แล้วครับ” รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก “และผมคิดว่าเธอเกลียดผมเข้าไส้เลยล่ะ” “แล้วนายจะทำยังไงต่อ?” “ไม่รู้ครับ” เขาตอบช้าๆ “ผมแค่รู้ว่าผมอยากอยู่ใกล้เธอ อยากปกป้องเธอ ถึงแม้เธอจะไม่ต้องการมันเลยก็ตาม” “ฟังดูเหมือนนายไม่ได้แค่หลง” “อาจจะใช่ครับ...เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผมเคยผ่านมาเลย” เมฆามองหน้าน้องชายตรงๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคนอย่างนายจะมีวันที่พูดเรื่องแบบนี้ได้” “พี่อย่าล้อผมสิครับ” เมฆินทร์หัวเราะเบาๆ แต่ดวงตากลับมีประกายจริงจัง “ผมก็แค่...คิดว่าเธอน่าสนใจกว่าคนอื่น ยังไม่ได้บอกว่าผมรักเธอซะหน่อย” คำพูดนั้นทำให้เมฆาเงียบไปนาน ก่อนถามขึ้นอีกครั้ง “น่าสนใจถึงขนาดต้องเสียเงินเป็นร้อยล้านเพื่อซื้อหุ้นมาถือไว้น่ะเหรอ” “ก็แค่เศษเงินเท่านั้น ผมถือว่ามันเป็นการลงทุนที่คุ้มค่า” “ก็ขอให้มันคุ้มค่าจริงอย่างที่นายหวังไว้ละกันนะ บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง เหล้าในแก้วพร่องไปครึ่งหนึ่ง ทั้งคู่ต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ครู่หนึ่งเมฆินทร์พูดขึ้นราวกับต้องการเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่พี่หมอก...พี่ไม่คิดจะมีใครบ้างเหรอครับ” “พี่เหรอ?” เขาหัวเราะเบาๆ “ชีวิตพี่มันมีแต่งานกับบริษัท จะให้เอาเวลาไหนไปมีใคร” “ผมว่าไม่แน่นะครับ” เมฆินทร์พูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก “วันนี้ผมรู้จักสาวน้อยน่ารักอยู่คนหนึ่ง ชื่อลักษิกาครับ เธอเป็นน้องสาวคุณลัลน์น่ะ เด็กคนนี้สดใสร่าเริงดีนะ ผมว่าเธออาจจะช่วยทำให้ชีวิตพี่มีสีสันขึ้นมาก็ได้ เห็นว่าเรียนปีสี่แล้ว อีกเทอมเดียวก็เรียนจบครับ” “อย่าบอกนะว่านายจะจับคู่ให้พี่ เธอยังเป็นเด็กมหา’ลัยเท่านั้นเองนะ” “พี่ชายผมก็ไม่แก่ขนาดนั้นนี่ครับอายุแค่สามสิบหกเอง” เมฆินทร์ยักไหล่ “ผมแค่พูดให้ฟังเผื่อพี่จะสนใจ” เมฆาหัวเราะในลำคอ “ไม่ล่ะ พี่ไม่ชอบเด็ก” “ไม่แน่นะครับ” เมฆินทร์แกล้งยั่ว “บางทีเด็กอาจทำให้พี่หายเหนื่อยได้” “อย่าเลย รักต่างวัยน่ะมีไม่กี่คู่หรอกที่จะสมหวัง อีกอย่างพี่ไม่ชอบเอาใจใคร โดยเฉพาะเด็ก” เมฆาตอบเรียบ แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีแววบางอย่างที่น้องชายสังเกตเห็นได้ชัด “ผมว่าบางครั้งความต่างก็อาจทำให้คนเข้ากันได้พอดีนะครับ” “นายนี่พูดเหมือนนักเขียนนิยาย” “งั้นเหรอครับ? แล้วนิยายเรื่องนี้พี่อยากให้ผมช่วยเขียนต่อมั้ยล่ะ” “เอาเวลาไปเขียนเรื่องของนายให้จบก่อนเถอะ ถ้าตอนจบแฮปปี้ดีแล้ว ค่อยมาเขียนเรื่องของพี่ก็คงไม่สาย” เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังพร้อมกันในบรรยากาศที่ดูผ่อนคลายขึ้นชั่วขณะ แม้จะต่างบุคลิกแต่ความผูกพันระหว่างพี่น้องยังคงเหนียวแน่นไม่ต่างจากเดิม หลังจากนั้น เมฆินทร์เอนหลังพิงโซฟา ปล่อยสายตาลอยไปกับแสงไฟนอกหน้าต่างอีกครั้ง “พี่หมอกครับ...” “หืม?” “ถ้าวันหนึ่งผมเลือกเส้นทางที่อาจทำให้คนอื่นมองว่าผิด พี่จะยังอยู่ข้างผมมั้ย” “ไม่เห็นจะต้องถาม เราสองคนทำแต่เรื่องที่ไม่ถูกต้องในสายตาคนอื่นมาตลอดอยู่แล้วนี่ นายจะต้องสนใจความคิดของใครไปทำไม” เมฆาตอบทันที น้ำเสียงนิ่งแต่หนักแน่น “ขอบคุณครับ” “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขายกแก้วขึ้นชนกับแก้วของน้องชาย “จำไว้นะเมฆ พี่น้องมันตัดกันไม่ได้หรอก ต่อให้ต้องเดินคนละเส้นทาง พี่ก็พร้อมจะสนับสนุนนายเสมอ” “ผมก็พร้อมจะสนับสนุนพี่ตลอดไปเหมือนกัน” เสียงแก้วกระทบกันอีกครั้งเบาๆ ก่อนที่ความเงียบจะกลับเข้ามาแทนที่ ทั้งสองต่างคิดถึงเรื่องของตัวเองในใจ เมฆาคิดถึงบ้านที่ฮ่องกง คิดถึงงาน คิดถึงชีวิตที่ว่างเปล่ามานานเกินไป ส่วนเมฆินทร์...คิดถึงภาพใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่คอยวนเวียนในหัวใจตั้งแต่วินาทีแรกที่พบเจอ คิดถึงความทรงจำเร่าร้อนที่ทำให้เขา ‘ติดใจ’ จนต้องดิ้นรน ‘ไล่ล่า’ ตัวตนของเธอจนเจอเหมือนในวันนี้ “บ้านคุณอยู่ที่ไหน...” เขาเอ่ยถาม พยายามไม่มองเรียวขานวลเนียนที่โผล่พ้นขอบกระโปรง อีกทั้งท่าทางทรมานของหญิงสาวที่พยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองราวกับว่าเธอรู้สึกร้อนจนแทบทนไม่ไหว “ไม่...ฉันจำไม่ได้...คุณขา...ช่วยฉันที...ฉัน...ร้อน...ร้อนมาก...”