โรงพยาบาลในเมืองขยายตัวสูงเด่นเหนือกลุ่มอาคารเตี้ยๆ ของย่านการค้า เมื่อรถเบรกหน้าห้องฉุกเฉิน เขาแทบจะเปิดประตูก่อนที่รถจะหยุดสนิทด้วยซ้ำ
“ช่วยด้วยครับคนไข้ตกเลือด!” เขาตะโกนที่หน้าเคาน์เตอร์เวรเปลเสียงทุ้มแตกพร่าจนคนเงยหน้าพร้อมกัน
บุรุษพยาบาลสองคนวิ่งมาพร้อมเปลสีขาว เสียงสั่งการสั้นๆ กระชับของทีมฉุกเฉินวิ่งวนเหมือนจังหวะกลองรัว เขาถอยออกหนึ่งก้าวให้พื้นที่ทีมงาน แต่สายตาไม่หลุดจากใบหน้าเธอสักเสี้ยววินาที
“รบกวนญาติรอด้านนอกนะคะ” พยาบาลสาวเอ่ยสุภาพ
เขาพยักหน้าเหมือนเครื่องจักรที่ถูกสั่งให้หยุดในจังหวะเดียวกัน แล้วถอยออกไปยืนหลังเส้นสีเหลืองบนพื้น หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกกลัววิ่งพล่านอยู่กลางอกอย่างควบคุมไม่ได้
เขาไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ แต่ก็นานพอที่ฝ่ามือจะมีรอยจิกของเล็บตัวเอง นานพอที่เสียงแอร์เพดานจะเปลี่ยนจังหวะตามระบบอัตโนมัติก่อนที่ประตูบ
