ตอนที่ 5 ผู้ถือหุ้นคนใหม่

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลัลน์ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราจะอยู่ข้างลัลน์เอง” พันทิวาบอกอีกครั้ง “ใช่” อรดีพยักหน้า “ลัลน์ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะ ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไรพวกเราก็ยินดีอยู่ข้างลัลน์เสมอ” ลัลน์ลลิตยิ้มจางๆ ดวงตาเริ่มพร่าไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง “ขอบคุณนะพั้นช์...ขอบคุณนะอร ถ้าไม่มีพวกเธอสองคน ลัลน์คงไม่กล้ามานั่งยิ้มอยู่ตรงนี้แน่” สามสาวนั่งเงียบอยู่ด้วยกันนาน ความเงียบไม่ได้อึดอัด แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่แน่นแฟ้นมากกว่าเดิม บ่ายวันนั้นเมื่อลัลน์ลลิตกลับถึงสำนักงาน เธอเดินผ่านโถงยาวของตึกที่ทอแสงจากหลอดไฟสีอุ่นสะท้อนกับกระจก เธอหยุดมองเงาตัวเองบนผนังอีกครั้ง ดวงตาที่เคยว่างเปล่ากลับมีประกายของความตั้งใจ จากนี้ไป...เธอจะไม่ยอมให้ความทรงจำเลวร้ายในคืนนั้นมาทำลายชีวิตของเธออีกเธอจะเดินหน้าต่อเพื่อครอบครัวที่รักเธอที่สุด เพื่อเพื่อนๆ ที่แสนดีกับเธอเสมอและเพื่อหัวใจของตัวเองที่แม้จะบอบช้ำแต่ก็ยังเต้นต่ออย่างกล้าหาญ เช้าวันถัดมาในตึกสำนักงานใหญ่ของเครือเดอะวันกรุป แสงแดดยามสายส่องผ่านผนังกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องทำงานชั้นบนสุด เครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แต่บรรยากาศในห้องกลับอบอวลด้วยความเงียบที่หนักแน่น ประธานกรรมการบริหารสูงสุดอย่างจักรินทร์นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สักขนาดใหญ่ พลิกเอกสารในมือไปมา ดวงตานิ่งลึกเต็มไปด้วยความครุ่นคิด เขาอ่านจดหมายฉบับหนึ่งซ้ำไปมาหลายรอบ แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล “จดหมายแจ้งขอถอนหุ้น...จากก้องภพ สุทธวณิช” ชายสูงวัยวางกระดาษลงบนโต๊ะ สีหน้าหนักแน่นผสมความแปลกใจ เขาเงยหน้าขึ้นเรียกเสียงทุ้มต่ำ “ภัทร เข้ามาหน่อยสิ” ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมร่างของชายวัยกลางคนในสูทสีเทาเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบสุขุมเขาคือ ตรีภัทร หรือที่ทุกคนในบริษัทเรียกกันว่า คุณภัทร เลขาฯ ส่วนตัวที่ทำงานกับเขามาเกือบสามสิบปี “ครับท่าน” ตรีภัทรเอ่ยเสียงสุภาพ ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ “นี่คือเอกสารต้นฉบับจากฝ่ายการเงินครับ คุณก้องภพยื่นขอถอนหุ้นเมื่อวาน และมีการโอนขายต่อให้ผู้ถือหุ้นรายใหม่เรียบร้อยแล้วครับ” จักรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย “ขายให้ใคร?” “ท่านคงอยากดูด้วยตัวเองครับ” ตรีภัทรส่งเอกสารแนบให้ พร้อมยืนนิ่งรออยู่ข้างโต๊ะ ชายสูงวัยเปิดเอกสารดูอย่างละเอียด ดวงตาเริ่มขมวดแน่นขึ้นทีละน้อยเมื่ออ่านถึงบรรทัดสุดท้าย เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าแปลกใจชัดเจน “เมฆินทร์ พัฒนไพศาล มิลเลอร์?” เขาอ่านชื่อนั้นออกเสียงเบาๆ พลางพึมพำ “ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน” “เบื้องต้นทราบว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งไทย–อเมริกันครับท่าน พ่อเป็นนักธุรกิจชาวอเมริกัน ส่วนแม่เป็นคนไทย เค้ามีชื่อเสียงพอสมควรในแวดวงนักลงทุนต่างประเทศ ถือหุ้นในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โรงแรม และ...ไนต์คลับในกรุงเทพฯ รวมถึงกิจการที่ฮ่องกงและเซี่ยงไฮ้ด้วยครับ” ตรีภัทรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ “ไนต์คลับเหรอ...” จักรินทร์ทวนคำช้าๆ แววตาลึกซึ้งขึ้น “ไม่น่าใช่สายธุรกิจเดียวกับเรานะ” “ครับ แต่ดูเหมือนว่าเขามีทุนใหญ่และมีอิทธิพลพอสมควรเลยทีเดียวครับท่าน” ตรีภัทรตอบอย่างระมัดระวัง “ฝ่ายข่าวธุรกิจให้ข้อมูลว่า เขามักลงทุนผ่านนอมินีในหลายประเทศ และไม่ค่อยออกสื่อเท่าไร” จักรินทร์นิ่งเงียบอยู่นาน เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หันมองวิวเมืองใหญ่ผ่านกระจกบานสูง “ก้องภพไม่เคยบอกอะไรล่วงหน้าเลยเหรอภัทร?” “ไม่เลยครับท่าน จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาพร้อมใบโอนหุ้นที่ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว ท่านก้องภพเพียงแจ้งว่า จะพาครอบครัวย้ายไปต่างประเทศภายในเดือนนี้ และจะให้ลูกชายไปอยู่ต่างประเทศถาวร” “ลูกชาย...” ชายสูงวัยทวนคำ พลันนึกถึงกันตวีร์ที่เพิ่งหายไปจากบริษัทโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ “หมายถึงตากันต์สินะ” “ครับท่าน เห็นว่าหลายคืนก่อนเกิดเรื่องบางอย่างในงานเลี้ยงวันเกิดของคุณกันต์ แต่ฝ่ายบุคคลก็ยังไม่ได้รายงานรายละเอียดครับ” ตรีภัทรตอบอย่างสุภาพตามมารยาท จักรินทร์พยักหน้าเบาๆ สีหน้าเริ่มเคร่งขึ้น “นายรู้ใช่มั้ยว่าฉันไม่ชอบอะไรที่เกิดขึ้นโดยไม่มีคำอธิบาย” “แน่นอนครับท่าน ผมจะให้ฝ่ายตรวจสอบรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเรื่องของคุณเมฆินทร์และการโอนหุ้นทั้งหมดมาให้ภายในวันนี้” “ดีมาก” เขาพูดเสียงเรียบ “หาทางนัดคุณเมฆินทร์เข้าพบฉันภายในสัปดาห์นี้ ฉันอยากรู้ว่าเหตุผลของการเข้ามาถือหุ้นในเดอะวันกรุปของเค้าคืออะไรกันแน่” “รับทราบครับท่าน” ตรีภัทรโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะขอตัวออกไปจากห้อง จักรินทร์ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับโต๊ะ ความคิดในหัวแล่นไปมาไม่หยุด ชื่อ เมฆินทร์ พัฒนไพศาล มิลเลอร์ ยังคงก้องอยู่ในหัวของเขาอย่างไม่จาง บ่ายวันเดียวกันลัลน์ลลิตนั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเองบนชั้นยี่สิบสามของอาคารสำนักงานใหญ่ เธอกำลังตรวจเช็กไฟล์งานสำหรับพรีเซนต์โปรเจกต์แบรนด์สินค้าใหม่ที่เข้ามาวางจำหน่ายในห้างฯ เสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้น ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ (“คุณลัลน์คะ”) เสียงของผู้ช่วยเลขาฯ ส่วนกลางดังขึ้น (“ท่านประธานให้แจ้งว่าอยากให้คุณขึ้นไปพบท่านตอนบ่ายสามค่ะ มีเรื่องประชุมด่วนเกี่ยวกับการเปลี่ยนผู้ถือหุ้นค่ะ”) หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ (“รับทราบค่ะ ขอบคุณนะคะ”) หลังวางสาย เธอก็เงียบไปพักใหญ่ ความรู้สึกหน่วงๆ แผ่วผ่านเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่มันเป็นเพียงการประชุมเรื่องธุรกิจธรรมดา แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนแปลง เพราะปกติแล้วเรื่องของผู้ถือหุ้นมักจะไม่เกี่ยวกับเธอ แต่ครั้งนี้ท่านกลับให้เธอขึ้นไปฟังการประชุมด้วย